غزلیات

حزین لاهیجی

۲۴۰ شعر

شمارهٔ ۱ای نام تو زینت زبان‌ها
شمارهٔ ۷می چون سبو کشید، لب می پرست ما
شمارهٔ ۹خواهم درین گلستان، دستوری صبا را
شمارهٔ ۱۳شق کرده ایم پردهٔ پندار خویش را
شمارهٔ ۱۹نهفته ام به خموشی خیال روی تو را
شمارهٔ ۲۱نمی فتد به دل، از محشر اضطراب مرا
شمارهٔ ۲۷داغ سودای تو دارد، دل دیوانهٔ ما
شمارهٔ ۲۹گیرد شرار عبرت، از بی بقایی ما
شمارهٔ ۳۳ز لوح سینه ستردیم، علم فتوا را
شمارهٔ ۳۴همسر بوالهوس مدان، عاشق پاکباز را
شمارهٔ ۳۹دهقان نبرد حاصلی از بوم و بر ما
شمارهٔ ۴۰زان لب شکّرفشان شوری به جان داریم ما
شمارهٔ ۴۳شور دل‌ها بود ترانهٔ ما
شمارهٔ ۴۸چراغان کرده ام از داغ دل، ویرانهٔ خود را
شمارهٔ ۵۱خداوندا تسلی کن، دل امّیدواران را
شمارهٔ ۵۷زد حلقه عشق، بر در دولتسرای ما
شمارهٔ ۶۱درین دریای بی پایان، درین طوفان شورافزا
شمارهٔ ۶۳صبا از منزل سلمی، سلام آورد مستان را
شمارهٔ ۶۶لازم بود مکان طربناک، شیشه را
شمارهٔ ۶۹چو لاله با چمن حسن و عشق، خوست مرا
شمارهٔ ۷۴ساقی قدحی در ده، از خود بستان ما را
شمارهٔ ۷۵آموخت چو اشکم روش ره سپری را
شمارهٔ ۸۲نوشیده چمن دردی جام طربش را
شمارهٔ ۸۳به آب از آتش می داده ام خاک مصلّا را
شمارهٔ ۸۸به سر گسترده دارد ظلّ عالی، خیل نازش را
شمارهٔ ۱۰۰افتاده دو عالم ز نظر، دیدهٔ ما را
شمارهٔ ۱۰۲ساقی دوباره پر کن، از باده گوی ما را
شمارهٔ ۱۰۷رهی ندارم بغیرکویت، الیک رجعی، لدیک زلفا
شمارهٔ ۱۱۰نگاه ناز او فهمید، راز سینه جوشی را
شمارهٔ ۱۱۳به آب خضر مفروش آبروی پارسایی را
شمارهٔ ۱۱۵گلرنگ اگر خواهی، این چهره زرین را
شمارهٔ ۱۱۷در دل تنگ بود جلوهٔ جانان ما را
شمارهٔ ۱۲۳پس از ما تیره‌روزان روزگاری می‌شود پیدا
شمارهٔ ۱۲۴مکن دشوار از تن پروری آزادی جان را
شمارهٔ ۱۳۲نیست هوای بوستان، کنج قفس خزیده را
شمارهٔ ۱۴۹سنگ و سفال میکده گوهر کند شراب
شمارهٔ ۱۵۰عاشق مهجور، وصل دلستان بیند به خواب
شمارهٔ ۱۵۱کامم چشید هر چه نگاهش عتاب داشت
شمارهٔ ۱۵۷ساقی از ورع کیشان، مطرب از خموشان است
شمارهٔ ۱۵۸در مجلس ما خون دل است اینکه به جام است
شمارهٔ ۱۶۵آوازه ام از رتبه گفتار بلند است
شمارهٔ ۱۶۸بر سر خود دهدم جا، خم پاکیزه سرشت
شمارهٔ ۱۷۴یاری که غمی می برد از یاد، شراب است
شمارهٔ ۱۷۶عالم تمام از رخ جانانه روشن است
شمارهٔ ۱۷۷احساس مبدل شد و محسوس همان است
شمارهٔ ۱۷۸صبح را لمعهٔ نور از ید بیضای دل است
شمارهٔ ۱۸۰تلقین حجت از لب جانانم آرزوست
شمارهٔ ۱۸۶پیغام غنچه با دم مشکل گشای کیست؟
شمارهٔ ۱۸۸گرمی مهر، به ویرانه و آباد یکی ست
شمارهٔ ۱۸۹حق را بطلب مسجد و میخانه کدام است؟
شمارهٔ ۱۹۱به تن ز بادهٔ عشق تو رنگ و بو کافی ست
شمارهٔ ۱۹۷در دل چو به یاد رخ او نور فرو ریخت
شمارهٔ ۲۰۰زانرو که زد به بلبل پرشور، پشت دست
شمارهٔ ۲۰۳بی شمع می، به بزم دل و دیده نور نیست
شمارهٔ ۲۰۸دل گواه است که در پرده دلارایی هست
شمارهٔ ۲۱۱عاشق حریف حملهٔ شیر دلیر نیست
شمارهٔ ۲۱۶می عشق است که عالم همه میخانهٔ اوست
شمارهٔ ۲۱۸گرتو را روی زمین خواهش ماوای خوشی ست
شمارهٔ ۲۱۹ای تازه به دیدار تو ایمان خرابات
شمارهٔ ۲۳۵روزی که حجت از خلق، خواهند در قیامت
شمارهٔ ۲۳۶زاهد از ساغر شراب گریخت
شمارهٔ ۲۳۷کون و مکان به زیر نگین قناعت است
شمارهٔ ۲۳۹هیچ معلوم نشد، دیده تماشایی کیست؟
شمارهٔ ۲۴۷بتی دارم که دل دیوانهٔ اوست
شمارهٔ ۲۵۰اسرار تو با زاهد و ملّا نتوان گفت
شمارهٔ ۲۵۵تا شمع دل، افروخته بزم حضور است
شمارهٔ ۲۵۶برهمن مذهبان زنار بندانند از مویت
شمارهٔ ۲۵۷الهی به قربان سرگشتگانت
شمارهٔ ۲۶۰آزادی ما از غم کونین کران داشت
شمارهٔ ۲۶۵برآ از خویش زاهد، وقت شبگیر خرابات است
شمارهٔ ۲۸۵آسان نه به پیمانهٔ سرشار شود سرخ
شمارهٔ ۲۸۹چون نخل تو از ناز گرانبار برآید
شمارهٔ ۲۹۲طرب ای دل که یار می آید
شمارهٔ ۲۹۳صبا را گرد سر گردم، که از کوی تو می‌آید
شمارهٔ ۲۹۷سحر ز هاتف میخانه ام سروش آمد
شمارهٔ ۳۰۰شبی ز هجر تو ما را به سر نمی‌آید
شمارهٔ ۳۰۱عشق سرکش، به فغان، زین دل ناشاد آمد
شمارهٔ ۳۱۱ز خاموشی دلم را پاس الفت مدعا باشد
شمارهٔ ۳۱۳گر رخ به ما نمایی، ای خوش لقا چه باشد؟
شمارهٔ ۳۱۷دل آزاده، باخدا باشد
شمارهٔ ۳۲۰نشان وحشی من در دل بی کینه پیدا شد
شمارهٔ ۳۲۴از سبزه سبز، پشت لب جویبار شد
شمارهٔ ۳۲۵درکارگاه غیب چو طرح لباس شد
شمارهٔ ۳۲۸فقرم کجا ز جلوهٔ دنیا زبون شود؟
شمارهٔ ۳۲۹جگر تشنه ام از لعل تو سیراب شود
شمارهٔ ۳۳۶در دیدهٔ من غیر رخ یار نگنجد
شمارهٔ ۳۴۲بوی زلفی به گریبان صبا ریخته اند
شمارهٔ ۳۴۵درکشوری که مهر و وفا می فروختند
شمارهٔ ۳۵۳اهل نظر، از آن در یکتا چه دیده اند
شمارهٔ ۳۵۷بهار شد که چمن جام ارغوان گیرد
شمارهٔ ۳۶۱بی پا و سر ز قدر و شرف کام می برد
شمارهٔ ۳۶۵صباحت کو که گل را بر سرم شور جنون سازد؟
شمارهٔ ۳۷۴تهمت برق تجلی ست که بر طور زدند
شمارهٔ ۳۷۵بیخودان بانگ اناالحق که درین دار زدند
شمارهٔ ۳۸۰محرومی وصال تو دل را نوید بود
شمارهٔ ۳۸۲طاق میخانهٔ مستان خم ابروی تو بود
شمارهٔ ۳۸۳همّت ما مدد پیر و جوان خواهد بود
شمارهٔ ۳۹۱آن یار بی حقیقت، پاس وفا ندارد
شمارهٔ ۳۹۸نیم ز افسردگی عاشق ولی دل یاد او دارد
شمارهٔ ۳۹۹دل در خم زلف او سودای دگر دارد
شمارهٔ ۴۰۰حریفان هر که را دیدیم در دل کلفتی دارد
شمارهٔ ۴۰۲نکهت زلف تو را شمال ندارد
شمارهٔ ۴۰۵در دل سخت تو هر چند که جا نتوان کرد
شمارهٔ ۴۱۳سر زلفی به عالم دام کردند
شمارهٔ ۴۱۴اشکم نمک به دامن ناسور می کند
شمارهٔ ۴۱۸شامی که مست صبح امیدش نمی کنند
شمارهٔ ۴۲۱ساقی بگو چکیدهٔ دل در سبو کنند
شمارهٔ ۴۲۲کاش خضری به من بادیه پیما برسد
شمارهٔ ۴۲۴به کف شاخ ز گل جام رسید
شمارهٔ ۴۲۵خفته بودم به سرم دولت بیدار رسید
شمارهٔ ۴۲۷بود آیا که ره مهر و وفا بگشایند؟
شمارهٔ ۴۳۰بیان روشنی چون شمع دارم خصم جان خود
شمارهٔ ۴۳۳تن دیده اند از من و جانم ندیده اند
شمارهٔ ۴۳۵خدا در ماتم آسودگی شادم نگه دارد
شمارهٔ ۴۳۶دل در شکن زلفت، صبح طربی دارد
شمارهٔ ۴۳۷سرگرم فنا فکر دگر هیچ ندارد
شمارهٔ ۴۴۰مطرب ره مستی زد هشیار نباید شد
شمارهٔ ۴۴۲به عهد بی وفایان، آشتی رنجیدنی دارد
شمارهٔ ۴۴۶دهد ساقی اگر ساغر چنین، مخمور نگذارد
شمارهٔ ۴۴۷کجا پاس حجاب از زاهد بی‌پیر می‌آید؟
شمارهٔ ۴۵۴خالی دمی ز درد تو این ناتوان نبود
شمارهٔ ۴۵۸دور عذار تو، خط وجود ندارد
شمارهٔ ۴۶۳هرکس به خاک میکده مست و خراب مُرد
شمارهٔ ۴۶۸عشق تو که صد برهمن از کیش برآورد
شمارهٔ ۴۷۵بهار اسباب شورم را به سامان کرده می آید
شمارهٔ ۴۷۸بر سر تربتم آن نوگل خندان آرید
شمارهٔ ۴۸۱کی از ما چشم صورت بین مردم حال می بیند؟
شمارهٔ ۴۸۲کی صرفه ز ما خصم سبک سر به دغا برد؟
شمارهٔ ۴۸۴من از دل و دین باختگانم چه توان کرد؟
شمارهٔ ۴۹۱نسیم حالت آور، پای کوبان، تردماغ آمد
شمارهٔ ۴۹۸زاهد از حلقهٔ ما چون دگران برخیزد
شمارهٔ ۵۰۱معشوق اگر میل وفا داشته باشد
شمارهٔ ۵۰۴مباحث نظری مرد داد می خواهد
شمارهٔ ۵۰۵دارم از عشق و جنون سلسله جنبانی چند
شمارهٔ ۵۲۱خورشید بندهٔ توست، اقرار می نماید
شمارهٔ ۵۳۷بی تو در پیرهن نامیه، خار است بهار
شمارهٔ ۵۳۸سبز شد خط لبّ یار، بهار است بهار
شمارهٔ ۵۴۰من خراباتیم ای شوخ، مرا یار مگیر
شمارهٔ ۵۴۷سحر ز بستر نسرین سبک عنان برخیز
شمارهٔ ۵۶۴دارم ز ریزش مژه، جیب و کنار خوش
شمارهٔ ۵۶۹بی نشانی همه شان است به عنقا مفروش
شمارهٔ ۵۷۴کرده ام خاک در میکده را بستر خویش
شمارهٔ ۵۷۸بود یارم غم دیرینهء خویش
شمارهٔ ۵۸۳سالک، ز سراغ ره مقصود خمش باش
شمارهٔ ۵۸۴از چشم خویش باشد، باغ و بهار درویش
شمارهٔ ۵۸۵سپندآسا در آتشخانه می‌رقص
شمارهٔ ۵۸۹نی می سرود با دل پرشور در سماع
شمارهٔ ۵۹۷همه فیض است می پرستی عشق
شمارهٔ ۶۰۰زلف پریشان نهد، سلسله بر پای عشق
شمارهٔ ۶۰۲چون وصل در نگنجد، هجران کجاست لایق؟
شمارهٔ ۶۰۷چو بر سر زند شاخ، مستانه گل
شمارهٔ ۶۱۴شدم ز توبهٔ بی صرفه در بهار خجل
شمارهٔ ۶۱۵حاجت اگر بری، در دولتسراست دل
شمارهٔ ۶۲۰از دیده ی دل پرده ی پندارگرفتیم
شمارهٔ ۶۲۷برخیز سوی عالم بالا برون رویم
شمارهٔ ۶۳۲ز خود دور آن دلارا را نمی دانم نمی دانم
شمارهٔ ۶۳۳غم دنیا ندارم، در پی عقبا نمی مانم
شمارهٔ ۶۳۴ای دوست به هر منزل، همخانه تو را یابم
شمارهٔ ۶۳۵موسی صفت به داغ ظهور تو سوختیم
شمارهٔ ۶۳۶پیش از ظهور جلوهٔ جانانه سوختیم
شمارهٔ ۶۴۳برق آهی ز جگر در شب تاری نزدیم
شمارهٔ ۶۴۷پریشان خاطرم از همنشینان عزلتی دارم
شمارهٔ ۶۴۸نیم صورت پرست، اینجا تماشای دگر دارم
شمارهٔ ۶۵۰ز بس راز تو را پنهان ازین نامحرمان دارم
شمارهٔ ۶۵۳جز ذکر تو ساقی، دگر اوراد ندارم
شمارهٔ ۶۵۸برخیز راه میکده ی عشق سرکنیم
شمارهٔ ۶۶۰برخیز که دامان سحرگاه بگیریم
شمارهٔ ۶۶۱دل را به نهانخانهٔ دیدار فرستیم
شمارهٔ ۶۶۳رفتیم و به آن قامت رعنا نرسیدیم
شمارهٔ ۶۶۴چو صنعان مشق سودا می رسانم
شمارهٔ ۶۶۸کی راست به میزان وجود و عدم آیم؟
شمارهٔ ۶۷۵گلستان محبت را ز دیرین عندلیبانم
شمارهٔ ۶۷۷به یاد جلوهٔ شوخی، سبک ز جا رفتم
شمارهٔ ۶۷۹صبح آینهٔ طلعت نیکوی تو دیدیم
شمارهٔ ۶۸۱ما چاک به دامن زدهٔ تهمت عشقیم
شمارهٔ ۶۸۶عقل دور است از آن جهان که منم
شمارهٔ ۶۸۷به امّیدی که لعل جرعه‌نوشی می‌زند خونم
شمارهٔ ۶۸۹هست چو شبنم از خودی، ننگ حجاب بر سرم
شمارهٔ ۶۹۰در غمت ترک گفتگو کردم
شمارهٔ ۶۹۵آن نرگس میگسار دیدم
شمارهٔ ۶۹۸عشق عالی مقام را نازم
شمارهٔ ۷۰۳ز مستی های صهبای ازل میخانهٔ خویشم
شمارهٔ ۷۰۹ز بستر تا به کی پهلو پی تسکین بگردانم
شمارهٔ ۷۱۳ز حیلت سازی نفس صلاح اندیش می ترسم
شمارهٔ ۷۱۴زاهد از پای خم باده چه سان برخیزم؟
شمارهٔ ۷۱۶به خون خود چو گل آغشته دامن تا گریبانم
شمارهٔ ۷۲۰فال فرخنده بیایید به دیدار زنیم
شمارهٔ ۷۲۲خشت خرد به روزنه قال می زنیم
شمارهٔ ۷۲۸شد فاش ز گلبرگ لبت راز نهانم
شمارهٔ ۷۳۲خرقه را در گرو ساغر لبریز کنیم
شمارهٔ ۷۳۴حساب از سختی آرام فرسا برنمی دارم
شمارهٔ ۷۴۶کوتاه ماند دست تمنّا در آستین
شمارهٔ ۷۴۷آیین عشق چیست؟ دلیرانه سوختن
شمارهٔ ۷۵۱ز فیض آبرو سبز است، نخل مدعای من
شمارهٔ ۷۵۵دیدی چهاکرد، غم با دل من؟
شمارهٔ ۷۷۲ز درویشی بقا دارد دل روشن ضمیر من
شمارهٔ ۷۷۴خارم که نیست گلشن صورت سرای من
شمارهٔ ۷۸۷کام دلی به عالم ناپایدار کو؟
شمارهٔ ۷۸۸ساقی می عارفانه ات کو؟
شمارهٔ ۷۸۹جان را سپند ساز و به آتش نثار شو
شمارهٔ ۷۹۲هله من جان جهانم، تنه ناها یاهو
شمارهٔ ۷۹۴در ملک جسم روشنی جان به نیم جو
شمارهٔ ۷۹۵من در میان نبودم، دل بود و یار هر دو
شمارهٔ ۷۹۶مطلوب در لباس طلبکار آمده
شمارهٔ ۷۹۸دل، سیه مست به سودای تو از جا رفته
شمارهٔ ۸۰۱از ما نهان ز فرط ظهوری، چه فایده؟
شمارهٔ ۸۰۲روضه خلد خدایا به نکوکاران ده
شمارهٔ ۸۰۳عشق تو بانگ زد به زمین و زمان همه
شمارهٔ ۸۰۷سحر آمد ندا ز میخانه
شمارهٔ ۸۱۲نمی بینم کسی از آشنارویان به جا مانده
شمارهٔ ۸۱۹سر چه باشد که تو در راه وفا نگذاری
شمارهٔ ۸۲۲ای عهد شکن، با تو اگر کار نبودی
شمارهٔ ۸۲۴به قید جسم ز جان جهان چه می دانی؟
شمارهٔ ۸۲۵لوح دل را اگر از نقش دویی ساده کنی
شمارهٔ ۸۳۰تو و زهد خشک زاهد، من و عشق و می پرستی
شمارهٔ ۸۳۳من رند خراباتم،سر مست و خراب اولی
شمارهٔ ۸۴۰ای سوختهٔ عشق چرا کم ز سپندی؟
شمارهٔ ۸۴۲ای کعبهٔ جان از تو کلیسای فرنگی
شمارهٔ ۸۴۳اگر از دیده ابنای زمان مستوری
شمارهٔ ۸۴۴کمند جذبه اش نگذاشت مجنونی به صحرایی
شمارهٔ ۸۵۱چرا ازشام زلف آن صبح تابان بر نمی آری؟
شمارهٔ ۸۵۳خصم آسودگیم، ای غم جانان مددی
شمارهٔ ۸۵۵تا شکن از دور روزگار نیابی
شمارهٔ ۸۵۷خواست شاهد می پرستم، یللی
شمارهٔ ۸۵۸دوشینه دلم داشت به یاد تو سرودی
شمارهٔ ۸۶۱به قید آب وگل ای جان ناتوان چونی؟
شمارهٔ ۸۶۲حین طفت حول الحی اذ مررت بالجانی
شمارهٔ ۸۶۳برده ست غمت، دست و دل ازکار، کجایی؟
شمارهٔ ۸۷۷حیران لقایی شدم امروزکه دانی
شمارهٔ ۸۷۸ز عاشق شکوه ای جز مهر ورزیدن نمی دانی
شمارهٔ ۸۸۴مست صهبای الستم یللی
شمارهٔ ۸۸۵بدا ما قد بدا فی الحبّ من بیداءِ اشواقی
شمارهٔ ۸۸۶نمی ماند به مصر از پیرهن، جز تهمت چاکی
شمارهٔ ۸۸۸در دیده و دل، از دل و از دیده جدایی
شمارهٔ ۸۹۰ای ناله، خوشا بخت رسایی که تو داری
شمارهٔ ۸۹۲چو فرهاد ار به تیغ بیستون مردانه آویزی
شمارهٔ ۸۹۴خاطر از دردسر بیهده آزاده کنی
شمارهٔ ۸۹۸گر سینه شود سینا، بی تاب و توانستی
شمارهٔ ۹۰۵خاصان تمام مستند، ساقی صلای عامی
شمارهٔ ۹۰۸ای از شرار عشق تو هر سینه آتشخانه‌ای