محتشم — شعر آئینی و عرفانی؛ ساده و خوانا · mohtashamkashani.com
- شمارهٔ ۲کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا
- شمارهٔ ۳به دیر آی از حرم صوفی که می برقع گشود اینجا
- شمارهٔ ۱۲عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا
- شمارهٔ ۱۵هر دم زند هوس به چراغ دگر مرا
- شمارهٔ ۱۶چراغ عشق به گلخن شود دلیل مرا
- شمارهٔ ۲۷ار نالهٔ شبانه اثر برده‌ایم ما
- شمارهٔ ۲۹نداد نور شراری چراغ هستی ما
- شمارهٔ ۳۱دلم در کعبه‌ای رو کرد و همت جوید از دل‌ها
- شمارهٔ ۳۳صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب
- شمارهٔ ۳۸نعره زد عشق دین ما بگریخت
- شمارهٔ ۴۱مراد و خضر عنان گیر باید از چپ و راست
- شمارهٔ ۴۳صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است
- شمارهٔ ۴۵آنی که پای تا به سرت عجب طاعت است
- شمارهٔ ۵۱هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است
- شمارهٔ ۶۳آتشین لالهٔ دل صد ورق است
- شمارهٔ ۶۴دو عالم سوختن نیرنگ عشق است
- شمارهٔ ۶۵خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است
- شمارهٔ ۶۶منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است
- شمارهٔ ۶۷مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است
- شمارهٔ ۶۸هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است
- شمارهٔ ۷۳گرد محنت به طوف منزل ماست
- شمارهٔ ۷۵ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست
- شمارهٔ ۷۶باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست
- شمارهٔ ۷۷زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست
- شمارهٔ ۷۸کوی عشق است این که در هر گام صد عاقل گم است
- شمارهٔ ۷۹نوشیم شربتی که شکرها درو گم است
- شمارهٔ ۸۱پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن است
- شمارهٔ ۸۴از نور یار چون نفسم خانه روشن است
- شمارهٔ ۸۶منم که طاعت بت لازم سرشت من است
- شمارهٔ ۹۶دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است
- شمارهٔ ۹۹هم صومعه را فیض به دستور نمانده است
- شمارهٔ ۱۰۷دل به صد ره می رود اما مراد دل یکی است
- شمارهٔ ۱۱۰مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است
- شمارهٔ ۱۱۱ای دل پیاله گیر که وقت صبوح تست
- شمارهٔ ۱۲۳با مهر و با محبت و با آرزوی دوست
- شمارهٔ ۱۳۷صومعه دیدم به جز مشتی بروت باد نیست
- شمارهٔ ۱۳۸یک سخن نیست که خاموشی از آن بهتر نیست
- شمارهٔ ۱۵۱کوی عشق است این که مرغ سدره، این جا، پر گذاشت
- شمارهٔ ۱۶۰منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ
- شمارهٔ ۱۶۳در ازل رفتم به سیر کعبه و یاری نبود
- شمارهٔ ۱۶۴عشق اگر مرد است، مرد او تاب دیدار آورد
- شمارهٔ ۱۶۸بندهٔ دل شوم که او، خون فراغ می‌خورد
- شمارهٔ ۱۶۹حرم پویان دری را می‌پرستند
- شمارهٔ ۱۷۰چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد
- شمارهٔ ۱۷۷کو فنا تا زخم‌ها شمشیر بر مرهم نهند
- شمارهٔ ۱۸۳گر دَرِ عشق زنی تاب ملامت باید
- شمارهٔ ۱۸۸فتادگان سر خود را به خاک پا بخشند
- شمارهٔ ۱۹۲هنوز خسته دلم راه عدم می زد
- شمارهٔ ۱۹۳سراپای وجودم در محبت ، حال دل دارد
- شمارهٔ ۲۰۶کسی که رو به حریم رضا نمی آرد
- شمارهٔ ۲۱۳تا قدم بر اثر نام و نشان خواهد بود
- شمارهٔ ۲۱۵زندانی شوق تو به گلزار نگنجد
- شمارهٔ ۲۱۷آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند
- شمارهٔ ۲۲۵خرد، دارالشفا و جهل، محنت‌خانه می‌سازد
- شمارهٔ ۲۲۶حدیث عشق جان فرسا بگویید
- شمارهٔ ۲۲۷در محبت لب خشک و دل تر می خندد
- شمارهٔ ۲۳۰مدعی باز ملولست و بلایی دارد
- شمارهٔ ۲۳۲دوش در دیر مغان بودیم و کس با ما نبود
- شمارهٔ ۲۳۷برهمن کی ره اسلام از بیم و ستم گیرد
- شمارهٔ ۲۳۸گر دل اهل حقیقت در راز افشاند
- شمارهٔ ۲۴۲آن را که مراد حال باشد
- شمارهٔ ۲۴۶هر چه بگزیدم از آن کیش برهمن به بود
- شمارهٔ ۲۵۰آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند
- شمارهٔ ۲۶۲مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید
- شمارهٔ ۲۶۵اهل معنی دوش بر دوش عقولم دیده اند
- شمارهٔ ۲۶۶اهل همت لب از دعا بستند
- شمارهٔ ۲۶۹زاهد بتکدهٔ عشق هراسان نرود
- شمارهٔ ۲۷۱دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد
- شمارهٔ ۲۷۲هر کس که در بهار به صحرا برون رود
- شمارهٔ ۲۷۴گر خدا یار دلنواز نداد
- شمارهٔ ۲۷۶ز چشمم آب حسرت می تراود
- شمارهٔ ۲۸۳عشق کو کز دل و دین نام و نشان گم باشد
- شمارهٔ ۲۸۶گفتگو عین صداع است ، ار چه سر گوشی بود
- شمارهٔ ۲۸۹بهشت خاص شما زاهدان، نماز کنید
- شمارهٔ ۲۹۳برهمن کیشم، که صدقم طعنه بر اصحاب زد
- شمارهٔ ۲۹۶گر محبت حمله بر ناموس کفار آورد
- شمارهٔ ۳۰۲دل مراد به گرد حصول می گردد
- شمارهٔ ۳۰۸آواره دلی کو روش خیر نداند
- شمارهٔ ۳۰۹به حکم عشق چو بر اهل صدق ره گیرند
- شمارهٔ ۳۱۰عیدی چنین، که زاهد، اندوه دین ندارد
- شمارهٔ ۳۲۳به داغ کفر و دین در کوچه و بازار می باید
- شمارهٔ ۳۳۲به باغ عشق تذرو طرب حزین میرد
- شمارهٔ ۳۳۳چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد
- شمارهٔ ۳۳۸بگو که نغمه سرایان عشق خاموشند
- شمارهٔ ۳۳۹به کیش اهل وفا مدعا نمی گنجد
- شمارهٔ ۳۴۲ز کوی عشق مَلَک دل‌شکسته می‌آید
- شمارهٔ ۳۵۰عاشقان گر به دل از دوست غباری دارند
- شمارهٔ ۳۵۳کی دلم شاد از می ناب و نوای نی شود
- شمارهٔ ۳۵۴دلی کز حسن آن گل، در نظر گلزارها دارد
- شمارهٔ ۳۵۶کسی که از اَلَم عشق بی دماغ شود
- شمارهٔ ۳۶۰وعظ من گرد فشانندهٔ عصیان نشود
- شمارهٔ ۳۶۱آنان که وصف تو تقریر می‌کنند
- شمارهٔ ۳۶۶چگونه سوز غم او دهم به سوز دگر
- شمارهٔ ۳۷۱همین معامله ما را بس است با زنار
- شمارهٔ ۳۷۶مُردم و دارد جمال او دلم روشن هنوز
- شمارهٔ ۳۸۲کونین مست و بادهٔ نابی ندیده کس
- شمارهٔ ۳۹۳میل دارم کز می غم در بهشت آیم به هوش
- شمارهٔ ۳۹۴تا برده‌ام به مدرسهٔ عشق رخت خویش
- شمارهٔ ۴۰۱از یاد برده ام روش مهر و کین خویش
- شمارهٔ ۴۱۲صنم می‌گوی و در بتخانه می‌رقص
- شمارهٔ ۴۱۴گر بگویم ز نظر یار نهان است، غلط
- شمارهٔ ۴۱۶باز این منم به صد دل خشنود در سماع
- شمارهٔ ۴۱۸باز به میدان ما، فوج بلا بسته صف
- شمارهٔ ۴۱۹غم می‌گزد لب من، من می‌گزم لب عشق
- شمارهٔ ۴۲۰این زخم های کاری، بر مغز جان مبارک
- شمارهٔ ۴۲۱صد مُهر می نهم به لب گفت و گوی دل
- شمارهٔ ۴۲۶کعبه بی ذوق است و یاران را وداعی می کنیم
- شمارهٔ ۴۲۹بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم
- شمارهٔ ۴۳۵از دل این شعله چو داغ صنم افروخته ایم
- شمارهٔ ۴۳۷حال ما بنگر که آهوی حرم گم کرده ایم
- شمارهٔ ۴۴۰هرگز دل کس را به گناهی نشکستیم
- شمارهٔ ۴۴۷دل به دست و پای کوبان از حرم بگریختم
- شمارهٔ ۴۵۱عمر در شعر به سر کرده و در باخته ام
- شمارهٔ ۴۵۲ما لذت فقریم، سخا را نشناسیم
- شمارهٔ ۴۵۳دل و جان بردگی بودند و من افسانه شان کردم
- شمارهٔ ۴۵۶چه غم ز رفتن این است، می کشد اینم
- شمارهٔ ۴۵۷صد پردهٔ تصور باطل شکافتیم
- شمارهٔ ۴۶۱صد شکر کز حلاوت هستی گذشته ایم
- شمارهٔ ۴۶۲چو لاله گون شوی از باده، در چمن مستم
- شمارهٔ ۴۶۴گاهی مصیبت خود، گاهی ملال مردم
- شمارهٔ ۴۷۹از باغ جهان رَخت ببستیم و گذشتیم
- شمارهٔ ۴۸۸تنها نه دلق خود به می ناب شسته ایم
- شمارهٔ ۴۹۱تا کی به حرم تشنه لب و مضمحل افتم
- شمارهٔ ۴۹۴خانه زاد محنتیم، آسودگی کم دیده ایم
- شمارهٔ ۵۰۲ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم
- شمارهٔ ۵۱۰به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم
- شمارهٔ ۵۱۳در آتش آمدیم و فعانی نداشتیم
- شمارهٔ ۵۲۸تا تیغ به کف یابی، بر نفس دو دستی زن
- شمارهٔ ۵۳۰ای گریه، خون دل به کنار هوس مکن
- شمارهٔ ۵۳۲میان دعا بر دل شب مزن
- شمارهٔ ۵۵۳ای عشق خوش تهیهٔ لذات کرده ای
- شمارهٔ ۵۵۴ای نه فلک ز خوشهٔ صنع تو دانه‌ای
- شمارهٔ ۵۵۵بشتاب در راه طلب، بگذر ز هر آسودنی