محتشم — شعر آئینی و عرفانی؛ ساده و خوانا · mohtashamkashani.com
- شمارهٔ ۱زهی طراوت حسن و کمال نور و صفا
- شمارهٔ ۳آنچنان داده عشق جوش مرا
- شمارهٔ ۵چون مهر بر آی بام و ایوان را
- شمارهٔ ۷جاه دنیا سر بسر نوک سنان و خنجر است
- شمارهٔ ۸داند آنکس که ز دیدار تو برخوردار است
- شمارهٔ ۱۰کسی که در رهش از پا و سر خبردار است
- شمارهٔ ۱۱چشم من چون به روی او باز است
- شمارهٔ ۱۳چو در دور لبش تقوی حرام است
- شمارهٔ ۱۴عشقی بتازه باز گریبان گرفته است
- شمارهٔ ۱۶مرا در دل غم جانانه‌ای هست
- شمارهٔ ۲۲یقین ما به خیال و گمان نمی‌گردد
- شمارهٔ ۲۷جائی که به طاعات مباهات توان کرد
- شمارهٔ ۳۲حیف که اوقات ما تمام هبا شد
- شمارهٔ ۳۳در روی تو دل به ما نمیمٰاند
- شمارهٔ ۳۴مرا نه سر نه سامان آفریدند
- شمارهٔ ۳۵ای کاش که سجاده به زنار فروشند
- شمارهٔ ۴۲چند ز دوران چرخ چند ز هجران یار
- شمارهٔ ۴۵ای عشق نگویم که به جای خوشم انداز
- شمارهٔ ۴۸بهوش باش که در بارگاه رد و قبول
- شمارهٔ ۴۹همه دردم همه داغم همه عشقم همه سوزم
- شمارهٔ ۵۳پلاس تن به بر، از دست غم قبا کردم
- شمارهٔ ۵۴جز در عشق بهر در که شدم خوار شدم
- شمارهٔ ۵۵تا بسر شوری از آن زلف پریشان دارم
- شمارهٔ ۵۸گهی هشیار و گه مست و ملنگم
- شمارهٔ ۵۹وصالش دمی گر شود حاصلم
- شمارهٔ ۶۰چون دم از سودای جانان میزنم
- شمارهٔ ۶۱آنچه من از تو، خدا می‌بینم
- شمارهٔ ۶۴دست شوقی با گریبان آشنا می‌خواستیم
- شمارهٔ ۶۵ما بهر هلاک خود هلاکیم
- شمارهٔ ۶۷آموخت ما را آن زلف و گردن
- شمارهٔ ۷۲مه نامهربانم بی‌گنه دامن کشید از من
- شمارهٔ ۷۴روی یار است یا گل نسرین
- شمارهٔ ۷۷ای کاش که بود ما نبودی
- شمارهٔ ۷۸کیم از جان خود سیری ز عمر خویش بیزاری
- شمارهٔ ۸۴ای راندهٔ درگاه تو خواری و عزیزی
- شمارهٔ ۸۸ای که در ره عرفان مستمند برهانی
- شمارهٔ ۹۴درین بوستانم نه هایی نه هویی