غزلیات
- شمارهٔ ۱ای ازلی ذات از عیوب مبرا
- شمارهٔ ۲ز ممکنات توان دید طلعت او را
- شمارهٔ ۳چه مایه میدهد اردی‌بهشت بستان را
- شمارهٔ ۵زاهدا کمتر نصیحت کن من دیوانه را
- شمارهٔ ۷هر گه بیفشانی به رخ زلف سیاه خویش را
- شمارهٔ ۸ناصح از بیماری عشق از چه بیم آری مرا
- شمارهٔ ۲۰شکرلله که شده جای تو اندر دل ما
- شمارهٔ ۲۲ویرانهٔ آن گنج نهان است دل ما
- شمارهٔ ۲۳داده ام جا به سر هوای تو را
- شمارهٔ ۲۵خدای ساخته گنجینه گهر ما را
- شمارهٔ ۲۶در روزگار چون گذرد روزگار ما
- شمارهٔ ۲۷جز می کشیدن حاصلی کو گردش ایام را
- شمارهٔ ۲۸من از دل رخ نتابم زانکه یارم رخ نمود اینجا
- شمارهٔ ۳۰چو در کویت وطن دارم نجویم باغ رضوان را
- شمارهٔ ۳۵رفت اختیار ما به نگاهی ز دست ما
- شمارهٔ ۳۷اگر مشاهده خواهی جمال یزدان را
- شمارهٔ ۳۹ای نام عاشق‌سوز تو ورد زبان‌ها
- شمارهٔ ۴۰ای بی نیاز ذات تو از هر نیاز ما
- شمارهٔ ۴۱گر از حبیب طلب میکنی سوای حبیب
- شمارهٔ ۴۲ساقیا بی تکلف آر شراب
- شمارهٔ ۴۳بیا ساقی از یکدو جام شراب
- شمارهٔ ۴۴بتی کو عزم دوری داشت با من با منست امشب
- شمارهٔ ۴۵دل بدست آر دلا کعبهٔ مقصود دل است
- شمارهٔ ۴۷جمله خوبی های عالم در محبت مضمر است
- شمارهٔ ۴۸ای بشر چیست بغیر از تو که ان آن تو نیست
- شمارهٔ ۵۰زنده نبود آنکه او را معرفت در کار نیست
- شمارهٔ ۵۱گرچه در پیش نظر قطره قرین بایم نیست
- شمارهٔ ۵۲آدمی را ز شرف تاج کرامت بسر است
- شمارهٔ ۵۴بغیر عشق توام ای صنم گناهی نیست
- شمارهٔ ۵۵نقش خار و گل بجز از خامهٔ تقدیر نیست
- شمارهٔ ۵۷جز مقام نیستی چون مأمنی در کار نیست
- شمارهٔ ۶۲غیر از تو میان تو و او فاصله ای نیست
- شمارهٔ ۶۹گفتم کمند عشق تو در گردن منست
- شمارهٔ ۷۷بگو بدشمن خفاش خوی مکر اندیش
- شمارهٔ ۷۹ای نام عاشق‌سوز تو ورد زبان‌ها
- شمارهٔ ۸۰ای بی نیاز ذات تو از هر نیاز ما
- شمارهٔ ۸۱گر از حبیب طلب میکنی سوای حبیب
- شمارهٔ ۸۲ساقیا بی تکلف آر شراب
- شمارهٔ ۸۳بیا ساقی از یکدو جام شراب
- شمارهٔ ۸۴بتی کو عزم دوری داشت با من با منست امشب
- شمارهٔ ۸۵دل بدست آر دلا کعبهٔ مقصود دل است
- شمارهٔ ۸۷جمله خوبی های عالم در محبت مضمر است
- شمارهٔ ۸۸ای بشر چیست بغیر از تو که ان آن تو نیست
- شمارهٔ ۹۰زنده نبود آنکه او را معرفت در کار نیست
- شمارهٔ ۹۱گرچه در پیش نظر قطره قرین بایم نیست
- شمارهٔ ۹۲آدمی را ز شرف تاج کرامت بسر است
- شمارهٔ ۹۴بغیر عشق توام ای صنم گناهی نیست
- شمارهٔ ۹۵نقش خار و گل بجز از خامهٔ تقدیر نیست
- شمارهٔ ۹۷جز مقام نیستی چون مأمنی در کار نیست
- شمارهٔ ۱۰۲غیر از تو میان تو و او فاصله ای نیست
- شمارهٔ ۱۱۰گفتم کمند عشق تو در گردن منست
- شمارهٔ ۱۱۸روزگاریست که چون حلقه مقیمم بدرت
- شمارهٔ ۱۲۰با آنکه دل معاینه ناظر بروی تست
- شمارهٔ ۱۲۳ایخوش آنعارف سالک که ز راه آگاهست
- شمارهٔ ۱۲۴قضا چو جاری و ساری بنا رضا و رضاست
- شمارهٔ ۱۳۰گفتن یک یاعلی به صدق و ارادت
- شمارهٔ ۱۳۱هر که بدید از تو این فراخته قامت
- شمارهٔ ۱۳۲ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست
- شمارهٔ ۱۳۴دلبرم شانه بگیسوی شبه گون زده است
- شمارهٔ ۱۳۵تنها براه دوست نباید ز جان گذشت
- شمارهٔ ۱۳۷دیگرم پروای خویش اندیشهٔ بیگانه نیست
- شمارهٔ ۱۴۰حجه قائم که جبریل‌امین دربان اوست
- شمارهٔ ۱۴۱دانم که ره کعبه و بتخانه کدامست
- شمارهٔ ۱۴۳با ما مگو که دیر کجا و حرم کجاست
- شمارهٔ ۱۴۴از حرم بگذر که اینجا خرگه آن شاه نیست
- شمارهٔ ۱۴۵آنکه بهر جا عیان طلعت نیکوی اوست
- شمارهٔ ۱۴۸دل ز راه دیده از نور جمالش روشن است
- شمارهٔ ۱۵۰نی همین از خود براه یار میباید گذشت
- شمارهٔ ۱۵۱من و خاک سر آنکوی که دلدار آنجاست
- شمارهٔ ۱۵۲خرم کسی که کام ز بخت جوان گرفت
- شمارهٔ ۱۵۵بطرف باغ هر آن سرو کز زمین برخاست
- شمارهٔ ۱۶۱دل مسوزان که ز هر دل به خدا راهی هست
- شمارهٔ ۱۶۳ای آنکه با وجود تو دیگر وجود نیست
- شمارهٔ ۱۶۴زمین گوئی به پیش پای عشق است
- شمارهٔ ۱۶۵شاداب باغ دهر به آب محبت است
- شمارهٔ ۱۶۶علی است بهر بجا بودن جهان باعث
- شمارهٔ ۱۶۸ببزم دل چو برافروختم ز عشق سراج
- شمارهٔ ۱۷۳گر از دل نیمه شب آهی برآید
- شمارهٔ ۱۷۷رندان عمل برای رضای خدا کنند
- شمارهٔ ۱۷۹قربان آن زمان که زمان و مکان نبود
- شمارهٔ ۱۸۱غیر آن سر که سری با کف پایی دارد
- شمارهٔ ۱۹۵مست ساقی ز سر آب عنب می‌گذرد
- شمارهٔ ۱۹۷همره قافلهٔی روبرهی باید کرد
- شمارهٔ ۲۰۱شوخی به همه خلخ و فرخار نباشد
- شمارهٔ ۲۰۳آینه چون جلوه گاه روی جانان میشود
- شمارهٔ ۲۰۵هر آنکو سر بخاک درگه پیر مغان دارد
- شمارهٔ ۲۰۷هر که با او آشنا شد خود ز خود بیگانه کرد
- شمارهٔ ۲۲۲ما را به یمن عشق روا از توکام شد
- شمارهٔ ۲۲۴اگر از عشق به طور دلت اشراق آید
- شمارهٔ ۲۲۵دانی که دل بدلبر جانی چسان رسید
- شمارهٔ ۲۲۷نه هر که تاخت بمیدان دلاوری داند
- شمارهٔ ۲۲۸ساقی چه باده بود که بر من حواله کرد
- شمارهٔ ۲۲۹می بنوش اکنون که چون هنگام محشر میشود
- شمارهٔ ۲۳۱دل آنچه داشت در بر دلبر نیاز کرد
- شمارهٔ ۲۳۴بخدا رسد هر آن دل که پی هوا نباشد
- شمارهٔ ۲۳۶بکوی میکده بس بیهشان مدهوشند
- شمارهٔ ۲۳۷بر آستانهٔ میخانه خاکسارانند
- شمارهٔ ۲۴۱خدا را جمع نتوان با هوا کرد
- شمارهٔ ۲۴۳بحشر عفو اله ار پناه خواهد بود
- شمارهٔ ۲۴۶آنکه از دوری او دیدهٔ ما دریا بود
- شمارهٔ ۲۴۷غم عشقت نه همین قصد دل و جانم کرد
- شمارهٔ ۲۵۰ندهی کام مرا از لب خندان تا چند
- شمارهٔ ۲۵۱هر صاحب نامی دمی آرام ندارد
- شمارهٔ ۲۵۳ساقی از رطل گران دوش سبکبارم کرد
- شمارهٔ ۲۵۴کس از آن زلف و از آن خال نیارد دم زد
- شمارهٔ ۲۵۵اهل دل بر در دل حلقه چو رندانه زدند
- شمارهٔ ۲۵۶دیدی چگونه عزم سفر آن نگار کرد
- شمارهٔ ۲۶۰مرا که جرم ز اندازه بیشتر باشد
- شمارهٔ ۲۶۲بزلفش در کشاکش با صبا و شانه خواهم شد
- شمارهٔ ۲۶۳یاران ره عشق منزل ندارد
- شمارهٔ ۲۶۴مراست نام علی بهر جسم و جان تعویذ
- شمارهٔ ۲۷۰یار عاشق‌کش ما دوش به صد عشوه و ناز
- شمارهٔ ۲۷۳خبر عشق ز هر دل بهوا بسته مپرس
- شمارهٔ ۲۷۵من و ترا بسخن کرده او بهانهٔ خویش
- شمارهٔ ۲۷۸آنکه گشتیم و نجستیم در اطراف جهانش
- شمارهٔ ۲۸۱در خمر طرهٔ طرار کمند اندازش
- شمارهٔ ۲۸۲سلطان نفس خود شو و مالک رقاب باش
- شمارهٔ ۲۸۷بی دوست دست می‌ندهد بهر ما نشاط
- شمارهٔ ۲۸۸شکر می‌ریزد از دیوان حافظ
- شمارهٔ ۲۹۰صد شکر فارغم ز تماشای باغ و راغ
- شمارهٔ ۲۹۱عمریست تا به تیر غمت گشته‌ام هدف
- شمارهٔ ۲۹۲ای دیده و دل هر دو بدار تو شایق
- شمارهٔ ۲۹۳هست این کون و مکان گوی خم چوگان عشق
- شمارهٔ ۲۹۶گم گردد آسمان و زمین در فضای دل
- شمارهٔ ۲۹۹بتی نهفته بخلوت سرای جان دارم
- شمارهٔ ۳۰۱ما می‌کشان چو بادهٔ گلنار می‌زنیم
- شمارهٔ ۳۰۶سر و جان داده گدای در میخانه شدیم
- شمارهٔ ۳۰۸جز رخ دلستان نمی‌بینم
- شمارهٔ ۳۰۹دربند زلف یار چو شد مبتلا دلم
- شمارهٔ ۳۱۰به هر چه می‌نگرم حسن یار می‌بینم
- شمارهٔ ۳۱۱همیشه موی تو در پیچ و تاب می‌بینم
- شمارهٔ ۳۱۲تا دل به مهر آن بت عیار بسته‌ام
- شمارهٔ ۳۱۳ای قبلهٔ جان ما چو بکوی تو رسیدیم
- شمارهٔ ۳۱۴چون یاد از آن زلف سیه و آنخط زنگاری کنم
- شمارهٔ ۳۱۷تا نظر بر آن رخ چون آفتاب افکنده ایم
- شمارهٔ ۳۱۸ای رخت باغ بهشت و لب لعلت تسنیم
- شمارهٔ ۳۱۹چگونه سر ز در پیر فقر بردارم
- شمارهٔ ۳۲۲کی زبام تو من سوخته جان بر خیزم
- شمارهٔ ۳۲۵نه نظر بقد سرو و نه بروی ماه دارم
- شمارهٔ ۳۲۶گر من از هر دو جهان دست بیکبار کشم
- شمارهٔ ۳۲۹ببوسهٔ لب ساقی بس آرزو دارم
- شمارهٔ ۳۳۳از غم خال لب تو گوشه نشینم
- شمارهٔ ۳۳۴شبی که زلف تو ای نازنین فتاد بدستم
- شمارهٔ ۳۳۵ما کار به تسبیح و به زنار نداریم
- شمارهٔ ۳۳۶ای عجب ما خسته جان از فرقت جانانه‌ایم
- شمارهٔ ۳۳۸بیاور باده ساقی تا دمی حالت بگردانم
- شمارهٔ ۳۳۹چون گل روی ترا در خور دیدار شدیم
- شمارهٔ ۳۴۰داده‌ام جان رو نما تا روی جانان دیده‌ام
- شمارهٔ ۳۴۱دهنش هیچ و از آن بوسه تمنا دارم
- شمارهٔ ۳۴۴ساقی آن می‌بقدح کن که چو ما نوش کنیم
- شمارهٔ ۳۴۵مرغ قدسم من که در دام بلا افتاده‌ام
- شمارهٔ ۳۵۰مرغ سحر همانا زین ناله برکشیدن
- شمارهٔ ۳۵۱خوش بود دیده ز جان بستن و جانان دیدن
- شمارهٔ ۳۵۶به ماه عارض خود زلف را حجاب مکن
- شمارهٔ ۳۵۹دارم بتی به غیر در مهر باز کن
- شمارهٔ ۳۶۰نگذاشت غم تنگ دهانت اثر از من
- شمارهٔ ۳۶۳خبرم نیست ز سر تا شده سودائی تو
- شمارهٔ ۳۷۲ما را چو از عدم بوجود اوفتاد راه
- شمارهٔ ۳۷۶ای مقیم دل که‌ام شب شمع این کاشانه‌ای
- شمارهٔ ۳۷۷دی گفت زاهد از دو جهان چون گذشته‌ای
- شمارهٔ ۳۷۸چیست دنیا در ره سیل فنا ویرانه‌ای
- شمارهٔ ۳۷۹ساقی از آن دو جرعه که در جام کرده‌ای
- شمارهٔ ۳۸۲زالعلم حجاب الاکبر‌ام د عقل سودائی
- شمارهٔ ۳۸۳ما بجز عشق ندیدیم صلاح دیگری
- شمارهٔ ۳۸۴بگرفته خواب چشمم غم چشم نیم خوابی
- شمارهٔ ۳۹۲ای می‌فروش گر نظری سوی ما کنی
- شمارهٔ ۴۰۱چو کسی بعذرخواهی نرود ز بی گناهی
- شمارهٔ ۴۱۰روی تو هست موسی و چشم تو سامری
- شمارهٔ ۴۱۲برو بجو ز عمل مونسی و داد رسی
- شمارهٔ ۴۱۷چوبدید خویشتن را همه حسن و دلربائی
- شمارهٔ ۴۱۹تا در ره مقصود به تشویش نیفتی
- شمارهٔ ۴۲۰منه به زمرهٔ انعام نام انسانی