رباعیات

فیض کاشانی · دیوان اشعار

۳۶ شعر

  1. شمارهٔ ۱ای حسن تو جلوه‌گر ز اسما و صفات
  2. شمارهٔ ۴دیدم دیدم که معرفت توحید است
  3. شمارهٔ ۵دانی ز چه عشق گلرخان مطلوبست
  4. شمارهٔ ۸سر خاک شد و نقش خیال تو نرفت
  5. شمارهٔ ۹تن را بگذار تا شوم من جانت
  6. شمارهٔ ۱۱جان را در اشک شست و شو باید کرد
  7. شمارهٔ ۱۴این گلشن دهر عاقبت گلخن شد
  8. شمارهٔ ۱۵ایمان درست عشق کیشان دارند
  9. شمارهٔ ۱۶شادم که غمت همره جان خواهد بود
  10. شمارهٔ ۱۷دیدم دیدم که هر چه دیدم حق بود
  11. شمارهٔ ۱۸یا رب تو مرا به خواهش من مگذار
  12. شمارهٔ ۲۱یا رب تو مرا بکردهٔ زشت مگیر
  13. شمارهٔ ۲۳ای فیض بیا دلی به دریا انداز
  14. شمارهٔ ۲۴خود را بمحیط خطر انداز و مترس
  15. شمارهٔ ۲۶از عشق مجاز گویمت چیست غرض
  16. شمارهٔ ۲۷با من بودی منت نمی‌دانستم
  17. شمارهٔ ۲۸در راه طلب تمام دردم دردم
  18. شمارهٔ ۲۹از غیب رسد، بدل سروشی هر دم
  19. شمارهٔ ۳۳دیدم دیدم که هرچه کردم کردم
  20. شمارهٔ ۳۴یکچند بگرد خویشتن گردیدم
  21. شمارهٔ ۳۵در بحث بسی بگفتگو پیچیدم
  22. شمارهٔ ۳۷کو همت عالئی که تا پست شوم
  23. شمارهٔ ۳۸حیران خودم که از کجا می‌آیم
  24. شمارهٔ ۳۹از نور نبی واقف این راه شدیم
  25. شمارهٔ ۴۰از شرم گناه شاید از خون گریم
  26. شمارهٔ ۴۱ای فیض بیا که عزم میخانه کنیم
  27. شمارهٔ ۴۵شادی و طرب به غم سرائی میکن
  28. شمارهٔ ۴۶مهرت به سرشته حق در آب و گل من
  29. شمارهٔ ۴۷مستم ز ندای لا اله الا هو
  30. شمارهٔ ۴۸دیدیم جمال لا اله الا الله
  31. شمارهٔ ۵۰یا رب جان را غذای دانش دادی
  32. شمارهٔ ۵۱تو یار مرا ندیده‌ای معذوری
  33. شمارهٔ ۵۲نی اهل دلی که بشنوم زو رازی
  34. شمارهٔ ۵۳ملا به تو بحث و گفتگو ارزانی
  35. شمارهٔ ۵۴ای نسخهٔ اصل خوبی و یکتائی
  36. شمارهٔ ۵۵ای حسن تو مجموعهٔ هر زیبائی