رباعی

عرفی شیرازی

۳۷ شعر

  1. شمارهٔ ۱ای شربت شیخ و شاب در کاسهٔ ما
  2. شمارهٔ ۳چندان که شدم ز بیخودی مست دعا
  3. شمارهٔ ۴ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما
  4. شمارهٔ ۵از بند غرور می گشایم خود را
  5. شمارهٔ ۱۰راهی بنما که رهنما مردی نیست
  6. شمارهٔ ۱۲وصل تو دوایی است که بیمارش نیست
  7. شمارهٔ ۱۴آن کز نظرش حجاب صورت بر خاست
  8. شمارهٔ ۱۵تا در زده ام به دامن عفو تو دست
  9. شمارهٔ ۱۹از باب مغان که رسمشان جود و عطاست
  10. شمارهٔ ۲۴آنم که به ترک دین دلم خرسند است
  11. شمارهٔ ۲۶عرفی سر صفهٔ مغان مسند ماست
  12. شمارهٔ ۳۲عشق آمد و گوید رسولم نام است
  13. شمارهٔ ۴۲این لاله که با داغ الست آمده است
  14. شمارهٔ ۴۷روزی که قضا به مزرعهٔ قسمت کشت
  15. شمارهٔ ۵۰عرفی من و دل نه خوب دانیم و نه زشت
  16. شمارهٔ ۵۱ای عشق که مدح تو همین عشق بس است
  17. شمارهٔ ۵۳از وصل نهان ما که غماز نیافت
  18. شمارهٔ ۵۴هر کس که سرش نه در گریبان فناست
  19. شمارهٔ ۶۱ای کعبه رو این طرف که بی سازی نیست
  20. شمارهٔ ۶۵با معصیتم که کرده ای امن کنشت
  21. شمارهٔ ۶۶ای آن که رهت به بزم مقصودی نیست
  22. شمارهٔ ۶۹دل در هوس وصل تسلی طلب است
  23. شمارهٔ ۷۰مستوری دل طلب که مستی این جاست
  24. شمارهٔ ۷۲ای مهر تو هیچ وکین دشمن هم هیچ
  25. شمارهٔ ۷۳از عشق شراب نیستی جوید روح
  26. شمارهٔ ۷۴فردا که معاملان هر فن طلبند
  27. شمارهٔ ۸۳جمعی به درت گریه و آه آوردند
  28. شمارهٔ ۸۴در باغ دلم که روضه نعتش گوید
  29. شمارهٔ ۸۶عشق تو خرابات نشین می باشد
  30. شمارهٔ ۹۷عشق آمد و از مژدهٔ غم شادم کرد
  31. شمارهٔ ۱۰۲دیدم جایی که فتح باب آنجا بود
  32. شمارهٔ ۱۰۳آن کس که لوای عشق بر دوش آید
  33. شمارهٔ ۱۰۶رفتم به حرم که درد ایمان دانند
  34. شمارهٔ ۱۰۸تا رنگ من از شراب رهبان کردند
  35. شمارهٔ ۱۱۰زین گونه که دل به عقل زشتم طلبد
  36. شمارهٔ ۱۲۲عرفی لب معنی ام دم از نور زند
  37. شمارهٔ ۱۲۳توفیق گذشته گر به ما باز آید