قصاید
- شمارهٔ ۱در بی قدری جهان و ستایش شاه مردان، دستگیر روز جزا، حضرت امیرالمؤمنین علی مرتضی «ع »چیست ای دل عالم هستی؟ بیابان فنا!
- شمارهٔ ۲تجدید مطلعای نگاهت دیده آیینه دل را ضیا
- شمارهٔ ۳در احوال درویشی و ستایش آفتاب عالم آرای سپهر دین حضرت امام محمدتقی «ع »حشمت از سلطان و، راحت از فقیر بینواست
- شمارهٔ ۵وصف بهار و ستایش ذات پاک حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی «ص »باد نوروزی دگر پیغام عشرت آورست؟
- شمارهٔ ۶توصیف زمستان و سردمهریهای دوران و ستایش سرور عالمیان محمد مصطفی «ص » و مولای متقیان امیرالمؤمنین علی «ع »فصل دی شد، آتش سوزی هوا را در سر است
- شمارهٔ ۷در وصف بهار و ستایش شه سریر امامت حضرت رضا«ع »بهار آمد و، آفاق را سحاب گرفت
- شمارهٔ ۹در بث الشکوی و مرثیت و مدحت حضرت سیدالشهداء امام حسین «ع »قضا بدور جان، از فلک حصار کشید
- شمارهٔ ۱۲در عشق و سلوک و مذمت دنیا و مدحت پیشوای بحق ناطق حضرت امام جعفر صادق «ع »شور عشق است بر سر من زار
- شمارهٔ ۱۳در مذمت دنیا و مدحت جان و دل و چشم و چراغ دین حضرت امام حسن مجتبی «ع »حوادث آتش و، ما خار و، غم دود و، سرا بیدر؛
- شمارهٔ ۱۴در فضیلت ماه صیام و مدحت چراغ دیده عباد حضرت سجاد«ع »ز شوق اهل نظر میدوند بر در و بام
- شمارهٔ ۱۵در مذمت ابنای روزگار و مدحت امام همام حضرت موسی کاظم «ع »نیست با دوستی خلق جهان هیچ دوام
- شمارهٔ ۱۶در توصیف خزان و ستایش سرور دنیا و دین و فخر آسمان و زمین حضرت امام محمد باقر «ع »باز الوان پوش شد، پیرانه سر باغ جهان
- شمارهٔ ۱۷در بیان کیفیت احوال پیری و آفرین سلطان رضا بحکم قضا حضرت امام علی بن موسی الرضا«ع »تن تو چیست یکی خیمه و، ستونش جان
- شمارهٔ ۱۸از نشاط گسستن و به غم پیوستن و ستایش امام هر دو جهان حضرت علی نقی «ع»چو گل مشو همه تن لب، برای خندیدن
- شمارهٔ ۱۹در ناپایداری روزگار و بی اعتباری دنیا و منقبت سالاردین صاحب الامر، واپسین موج بحر زخار امامت حجت خدا قائم آل محمد«ع »نیست در اقلیم هستی ای دل محنت قرین
- شمارهٔ ۲۰بیان احوال دل و ستایش شاه هردو جهان امیرمؤمنان علی مرتضی «ع »دل، خانه ایست، یاد خدا کدخدای او
- شمارهٔ ۲۱توصیف شکوفه بهاری و ستایش آفتاب سپهر امامت حسن مجتبی «ع »جهان را جوان ساخت دیگر شکوفه