شمارهٔ ۱۲

عالم که فنای محض، سرمایهٔ اوست

چون شش‌روزه‌ست، لطف تو، دایهٔ اوست

هر ذرّه که در سایهٔ لطف تو نشست

بر هشت بهشت، تا ابد، سایهٔ اوست