باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱ای پاکی تو منزّه از هر پاکی
- شمارهٔ ۲در وصفِ تو، عقل، طبعِ دیوانه گرفت
- شمارهٔ ۳ای هشت بهشت، یک نثارِ درِ تو
- شمارهٔ ۴وصفت نه به اندازهٔ عقلِ کَهُن است
- شمارهٔ ۵جان، محو شد و به هیچ رویت نشناخت
- شمارهٔ ۶دل زنده شود کز تو حیاتی طلبد
- شمارهٔ ۷عقلی که جهان کمینه سرمایهٔ اوست
- شمارهٔ ۸وصف تو که سرگشتهٔ او هر فلکی است
- شمارهٔ ۹بر وصف تو دستِ عقل دانا نرسد
- شمارهٔ ۱۰ای از تو فلک بی خور و بی خواب شده
- شمارهٔ ۱۱خورشید، که او زیر و زبر می‌گردد
- شمارهٔ ۱۲عالم که فنای محض، سرمایهٔ اوست
- شمارهٔ ۱۳هر دل که ز لطف تو نشان یابد باز
- شمارهٔ ۱۴هر نقطه که در دایرهٔ قسمت توست
- شمارهٔ ۱۵هم گوهر بحر لطف بی‌پایانی
- شمارهٔ ۱۶نه عقل به کُنْهِ لایزال تو رسد
- شمارهٔ ۱۷نه عقل، بدان حضرت جاوید رسد
- شمارهٔ ۱۸آنجا که تویی هیچ مبارز نرسد
- شمارهٔ ۱۹نه لایق کوی توست سیری که بود
- شمارهٔ ۲۰گر با تو به هم‌دگر نباشد چه بود
- شمارهٔ ۲۱ای غیر تو در همه جهان موئی نه
- شمارهٔ ۲۲کس نیست که در دو کون مادون تو نیست
- شمارهٔ ۲۳ای پیش تو صد هزار جان یک سرِ موی
- شمارهٔ ۲۴در وصف تو عقل و دانش ما نرسد
- شمارهٔ ۲۵در معرفت تو دم زدن نقصان است
- شمارهٔ ۲۶گردون ز تو، بی سر و بنی بیش نبود
- شمارهٔ ۲۷یک لحظه که در گفت و شنید آئی تو
- شمارهٔ ۲۸بی تو به وجود آرمیدن نتوان
- شمارهٔ ۲۹از بس که در انتظار تو گردون گشت
- شمارهٔ ۳۰در مُلکتِ تو نیست دویی، ای همه تو
- شمارهٔ ۳۱یا رب! همه اسرار، تو می‌دانی تو
- شمارهٔ ۳۲ذاتت ز ازل تا به ابد قائم بس
- شمارهٔ ۳۳کو عقل که در ره تو پوید آخر
- شمارهٔ ۳۴ای عین بقا! در چه بقائی که نه‌ای؟
- شمارهٔ ۳۵در ذات تو سال‌ها سخن رانده‌ایم
- شمارهٔ ۳۶در راه تو معرفت خطا دانستیم
- شمارهٔ ۳۷کو چشم که ذرّه‌ای جمالت بیند؟
- شمارهٔ ۳۸اسرار تو در حروف نتواند بود
- شمارهٔ ۳۹ای آن که ز کفر، دین، تو بیرون آری
- شمارهٔ ۴۰عالم که پر از حکمتِ تو می‌بینم
- شمارهٔ ۴۱ای رحمت و جودِ بینهایت از تو
- شمارهٔ ۴۲ای شمّهٔ لطف تو بهشت افروزی
- شمارهٔ ۴۳هم بر کف و دود، مُلْک بتوانی راند
- شمارهٔ ۴۴ای آن که کمال خرده دانان دانی
- شمارهٔ ۴۵ای آن که به حکم، ملک می‌رانی تو
- شمارهٔ ۴۶جان حمد تو از میانِ جان می‌گوید
- شمارهٔ ۴۷گر دست دهد غم تو یک دم، آن بهْ
- شمارهٔ ۴۸هم در بر خود خواندگان داری تو
- شمارهٔ ۴۹ای گم شده دیوانه و عاقل، در تو
- شمارهٔ ۵۰هم عقل ز کُنْه تو نشان می‌جوید
- شمارهٔ ۵۱چون نیست کسی در دو جهان دمسازت
- شمارهٔ ۵۲چون حاضر غایبی فغان بر چه نهم
- شمارهٔ ۵۳ای خلق دو کون ذکر گویندهٔ تو
- شمارهٔ ۵۴ای آن که چنانکه مصلحت می‌دانی
- شمارهٔ ۵۵چون ذُلِّ من از من است و چون عزّ از تو
- شمارهٔ ۵۶گه تحفه به نالهٔ سحرگاه دهی
- شمارهٔ ۵۷در ملک دو کون پادشاهی می‌کن
- شمارهٔ ۵۸ای در دلِ من نشسته جانی یا نه
- شمارهٔ ۵۹ملکِ غم تو هر دو جهان بیش ارزد
- شمارهٔ ۶۰جانا دایم میان جان بودی تو
- شمارهٔ ۶۱هر قطره به کُنْهِ دُرِّ دریا نرسد
- شمارهٔ ۶۲سی سال به صد هزار تک بدویدیم
- شمارهٔ ۶۳کردم تک و پویِ بی عدد بسیاری
- شمارهٔ ۶۴ای خورده غم تو یک به یک چندینی
- شمارهٔ ۶۵جان‌ها چو ز شوق تو بسوزند همه
- شمارهٔ ۶۶جان از طلب روی تو آبی گردد
- شمارهٔ ۶۷دل خون کن اگر سَرِ بلای تو نداشت
- شمارهٔ ۶۸کاری که ورای کفر و دین می‌دانم
- شمارهٔ ۶۹هرجان که طریق پردهٔ راز نیافت
- شمارهٔ ۷۰از سرِّ تو هر که با نشان خواهد بود
- شمارهٔ ۷۱گم گشتن خود، از تو نشان بس بودم
- شمارهٔ ۷۲بی یادِ تو دل چو سایه در خورشید است
- شمارهٔ ۷۳چون مونسِ من ز عالم اندوه تو بود
- شمارهٔ ۷۴ای عقل شده در صفت ذات تو پست
- شمارهٔ ۷۵چون عفو تو می‌توان مسلم کردن
- شمارهٔ ۷۶گر فضلِ تو عقل را یقین می‌نشود
- شمارهٔ ۷۷یک ذره هدایتِ تو می‌باید و بس
- شمارهٔ ۷۸چون دردِ تو چاره‌ساز آمد جان را
- شمارهٔ ۷۹جانا، که به جای تو تواند بودن؟
- شمارهٔ ۸۰من بی تو دمی قرار نتوانم کرد
- شمارهٔ ۸۱چون بیخبرم که چیست تقدیر مرا
- شمارهٔ ۸۲نه در صفِ صادقان قراری دارم
- شمارهٔ ۸۳یا رب ما را راندهٔ درگاه مکن
- شمارهٔ ۸۴رویی که به روز پنج ره می‌شوئیم
- شمارهٔ ۸۵زان روز که از عدم پدید آمده‌ایم
- شمارهٔ ۸۶یارب چو به صد زاری زار آمده‌ایم
- شمارهٔ ۸۷ای دایرهٔ حکم تو سرگردانی
- شمارهٔ ۸۸ای آن که همه گشایشِ بندِ منی
- شمارهٔ ۸۹سیر این دل خسته کی شود از تو مرا
- شمارهٔ ۹۰ای جانِ منِ سوخته‌دل زندهٔ تو
- شمارهٔ ۹۱یا رب تو مرا مدد کن از یاریِ خویش
- شمارهٔ ۹۲از هیبت تو این دل غمخواره بسوخت
- شمارهٔ ۹۳ای یادِ تو مرهم دل خستهٔ من
- شمارهٔ ۹۴یا رب غم تو چگونه تقدیر کنم
- شمارهٔ ۹۵هم حلّهٔ فضل در برم می‌داری
- شمارهٔ ۹۶ای بندگی تو پادشاهی کردن
- شمارهٔ ۹۷یا رب جان را بیم گنه‌کاران هست
- شمارهٔ ۹۸گر من به هزار اهرمن مانم باز
- شمارهٔ ۹۹ای در هر دم دو صد جهان پر چاره
- شمارهٔ ۱۰۰جان در دو جهان کسی بجای تو نداشت
- شمارهٔ ۱۰۱هم درد توام مایهٔ درمان بودست
- شمارهٔ ۱۰۲یا رب! برهان ز نفس دشمن‌صفتم
- شمارهٔ ۱۰۳تا چند تنم پردهٔ بیچارگیم
- شمارهٔ ۱۰۴چون جملهٔ راه، کاروان من و توست
- شمارهٔ ۱۰۵کو دل که بلای روزگارِ تو کشد
- شمارهٔ ۱۰۶یا رب به حجاب زین جهانم نبری
- شمارهٔ ۱۰۷می‌آیم و با دلی سیه می‌آیم
- شمارهٔ ۱۰۸یا رب چو مرا ز نفسِ خود سود نبود
- شمارهٔ ۱۰۹ای هفت زمین و آسمان‌ها ز تو پُر
- شمارهٔ ۱۱۰گر من ز گنه توبه کنم بسیاری
- شمارهٔ ۱۱۱نه در بتری نه در بهی می‌میرم