شمارهٔ ۴۷

گر دست دهد غم تو یک دم، آن بهْ

آن دم چو بود بهْ ز دو عالم، آن بهْ

چون نیست ستایش تو را هیچ زبان

هم با تو گذاشتم تو را، هم آن بهْ