محتشم — شعر آئینی و عرفانی؛ ساده و خوانا · mohtashamkashani.com
- شمارهٔ ۱ای صاحب مسئله! تو بشنو از ما
- شمارهٔ ۳ای عقل خجل ز جهل و نادانی ما
- شمارهٔ ۶شیرین سخنی که از لبش جان می‌ریخت
- شمارهٔ ۷دی پیر مغان، آتش صحبت افروخت
- شمارهٔ ۱۴تا شمع قلندری بهائی افروخت
- شمارهٔ ۱۵تا منزل آدمی سرای دنیاست
- شمارهٔ ۱۶حاجی به طواف کعبه اندر تک و پوست
- شمارهٔ ۱۷در میکده دوش، زاهدی دیدم مست
- شمارهٔ ۲۴نقد دل خود بهائی آخر سره کرد
- شمارهٔ ۲۶عشاق به غیر دوست، عاری دارند
- شمارهٔ ۲۷رندان گاهی ملک جهان می‌بازند
- شمارهٔ ۲۹ای در طلب علوم، در مدرسه چند؟
- شمارهٔ ۳۰خوش آن که صلای جام وحدت در داد
- شمارهٔ ۳۱دیدی که بهایی چو غم از سر وا کرد
- شمارهٔ ۳۲او را که دل از عشق مشوش باشد
- شمارهٔ ۳۳تا نیست نگردی، ره هستت ندهند
- شمارهٔ ۳۵بر درگه دوست، هر که صادق برود
- شمارهٔ ۳۶دل درد و بلای عشقش افزون خواهد
- شمارهٔ ۳۸لطف ازلی، نیکی هر بد خواهد
- شمارهٔ ۴۰کاری ز وجود ناقصم نگشاید
- شمارهٔ ۴۱آهنگ حجاز می‌نمودم من زار
- شمارهٔ ۴۲از دام دفینه، خوب جستیم آخر
- شمارهٔ ۴۳گفتم که کنم تحفه‌ات ای لاله عذار
- شمارهٔ ۴۴از نالهٔ عشاق، نوایی بردار
- شمارهٔ ۴۷از سبحهٔ من، پیر مغان رفت ز هوش
- شمارهٔ ۴۸ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
- شمارهٔ ۴۹کردیم دلی را که نبد مصباحش
- شمارهٔ ۵۱از بس که زدم به شیشهٔ تقوی سنگ
- شمارهٔ ۵۴در مدرسه جز خون جگر، نیست حلال
- شمارهٔ ۵۹یکچند، در این مدرسه‌ها گردیدم
- شمارهٔ ۶۱در خانهٔ کعبه، دل به دست آوردم
- شمارهٔ ۶۲هر چند که رند کوچه و بازاریم
- شمارهٔ ۶۳خو کرده به خلوت، دل غم فرسایم
- شمارهٔ ۶۵امشب بوزید باد طوفان آیین
- شمارهٔ ۶۷فصاد، به قصد آنکه بردارد خون
- شمارهٔ ۶۸یارب، تو مرا مژدهٔ وصلی برسان
- شمارهٔ ۷۰هر شام و سحر ملائک علیین
- شمارهٔ ۷۱ای عاشق خام، از خدا دوری تو
- شمارهٔ ۷۳خواهم که علیرغم دل کافر تو
- شمارهٔ ۷۴زاهد نکند گنه، که قهاری تو
- شمارهٔ ۷۷تا از ره و رسم عقل، بیرون نشوی
- شمارهٔ ۷۸ای دل، که ز مدرسه به دیر افتادی
- شمارهٔ ۸۱زاهد، به تو تقوی و ریا ارزانی