شیخ بهایی

عالم، فقیه، ریاضی‌دان و عارف نامدار روزگار شاه عباس صفوی. در ۹۵۳ قمری در بعلبک زاده شد و در سیزده‌سالگی با پدرش به ایران آمد. شیخ‌الاسلام اصفهان بود و بیش از هشتاد کتاب و رساله به فارسی و عربی نوشت، از جمله جامع عباسی، خلاصة‌الحساب و کشکول. مثنوی‌های «نان و حلوا»، «شیر و شکر» و «نان و پنیر» و غزل‌ها و رباعی‌هایش سراسر رنگ عرفانی دارند. در ۱۰۳۰ قمری در اصفهان درگذشت و در مشهد به خاک سپرده شد. در این سایت فقط اشعار آیینی و عرفانی او آمده است.