شمارهٔ ۱۳

منم که مهر نبی و ولی پناه من است

دعای نایب حق ورد صبحگاه من است

ز پادشاه و گدا فارغم بحمد اللّه

گدای خاک ره دوست پادشاه من است

ز وصل او نشکیبم گرم به تیغ زنند

رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است

به حال من نظری میکن ای امام زمان

که التفات تو کفاره گناه من است

مرا ز دنیی و عقبی غرض وصال شماست

جز این خیال ندارم خدا گواه من است

بر آستان شما رو نهاده‌ام زان روی

فرا ز مسند خورشید تکیه‌گاه من است

ز موجهای حوادث مرا چه باک ای فیض

چو مهر حیدر و اولاد او پناه من است