شمارهٔ ۹۱

دارم از غیبت مهدی گله چندان که مپرس

که چنان زو شدهام بیسرومان که مپرس

کار تقوی و صلاح و ورع و طاعت و علم

آنقدر روی نهاده است به نقصان که مپرس

جاهل و سفله و بیدین همه غالب شدهاند

اهل ایمان و خرد گشته بدانسان که مپرس

من به این دانش ناقص که به خود پندارم

زحمتی میکشم از مردم نادان که مپرس

گوشهگیری و سلامت هوسم بود ولی

آنچنان رونق دینم شده فتّان که مپرس

گفتگوهاست ز رشک و حسد این مردم را

هر کسی را غرضی این که مگو آن که مپرس

سبب غیبت مهدی ز خرد جستم گفت

فیض این قصه دراز است به قرآن که مپرس!