غزل

حسین خوارزمی

۲۲۶ شعر

غزل ۲۲۶
مثنوی ۱
ترجیع‌بند ۶

شمارهٔ ۱ای دور مانده از حرم خاص کبریا
شمارهٔ ۲آن ما حی جلالت و حامی دین حق
شمارهٔ ۳دامن همت برافشان ای دل از کبر و ریا
شمارهٔ ۴گوهر درج جلالت ماه برج سلطنت
شمارهٔ ۵من حسین وقت و نااهلان یزید و شمر من
شمارهٔ ۷ز درد جور آن دلبر مکن ای دل شکایت‌ها
شمارهٔ ۸ای صفات کبریایت برتر از ادراک ما
شمارهٔ ۹شه من بدرد عشقت بنواز جان ما را
شمارهٔ ۱۰گشت مسلم ز عشق ملک معانی مرا
شمارهٔ ۱۱چون تو جان منی ای جان چه کنم جان و جهان را
شمارهٔ ۱۲دلا اگر نفسی می‌زنی به صدق و صفا
شمارهٔ ۱۳زندگانی بی‌رخ دلبر نمی‌باید مرا
شمارهٔ ۱۴دوای درد دل خسته ام بکن یارا
شمارهٔ ۱۵ای سوخته ز آتش عشقت جگر مرا
شمارهٔ ۱۷ای بر دل شکسته ز درد تو داغ‌ها
شمارهٔ ۱۸ای آنکه جانم سوختی با داغ محنت بارها
شمارهٔ ۱۹ای روی دل‌آرایت آتش زده در جان‌ها
شمارهٔ ۲۰به صدر صفحهٔ دولت کجا رسد اصحاب
شمارهٔ ۲۲تا بِکِی ناله و فریاد که آن یار کجاست
شمارهٔ ۲۳خلق عالم بجمالت نگرانند ای دوست
شمارهٔ ۲۴الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویت
شمارهٔ ۲۵خسته هجر گشته ام با تو وصالم آرزوست
شمارهٔ ۲۶عشق است آتشی که بیکدم جهان بسوخت
شمارهٔ ۲۷تا عشق توام بدرقه راه حجاز است
شمارهٔ ۲۸وای که از حال من دلبرم آگاه نیست
شمارهٔ ۲۹ایکه جز حسن رخت پیرایه آفاق نیست
شمارهٔ ۳۰من دلی دارم که در وی جز خیال یار نیست
شمارهٔ ۳۱هر که شد بنده عشق تو ز خلق آزاد است
شمارهٔ ۳۲منم و شورش و غوغا ز غمت تا بقیامت
شمارهٔ ۳۴تا چند ز دیدار تو مهجور توان زیست
شمارهٔ ۳۶عید در موسم نوروز بسی روح افزاست
شمارهٔ ۳۷کدام جان گرامی که مبتلای تو نیست
شمارهٔ ۴۱روئی است روی دوست که هیچش نظیر نیست
شمارهٔ ۴۲دوش از حضور تو دل ما خوش سرور داشت
شمارهٔ ۴۳درد عشقت دامن جانم گرفت
شمارهٔ ۴۵ای باد صبحدم گذری کن بکوی دوست
شمارهٔ ۴۶رفتی و یاد تو ز دل ریش من نرفت
شمارهٔ ۴۷این چه داغی است که از هجر تو بر جان من است
شمارهٔ ۴۸به یک لطیفه که دوشینه ذوالجلال انگیخت
شمارهٔ ۴۹گر در هلاک من بود الحق رضای دوست
شمارهٔ ۵۰کنون که کشور خوبی بنام تست ای دوست
شمارهٔ ۵۱جان من بی رخ تو جانم سوخت
شمارهٔ ۵۲مرا چو کعبه دولت حریم خانه اوست
شمارهٔ ۵۴عید شد قافله را عزم حرم ساختنی ست
شمارهٔ ۵۵رنجورم و شفای دلم جز حبیب نیست
شمارهٔ ۵۶دوست از حال دل آشفتگان آگاه نیست
شمارهٔ ۵۷اگر برد سوی دارالقرار ما را دوست
شمارهٔ ۶۰بقای عمر در این خاکدان فانی نیست
شمارهٔ ۶۱مرا جز تو به عالم هیچکس نیست
شمارهٔ ۶۲دست همت بر جهان خواهم فشاند
شمارهٔ ۶۳بر روی دل افروزت هر کو نظر اندازد
شمارهٔ ۶۴چو اهل دل بطواف تو عزم ره سازند
شمارهٔ ۶۵چو عاشقان حرم کعبه لقا جویند
شمارهٔ ۶۶بخت چون بنمود راهم جانب دلدار خود
شمارهٔ ۶۷دوش چشم جانم از دیدار شه پرنور بود
شمارهٔ ۶۸جان فدای آنکه ما را بی‌محابا می‌کشد
شمارهٔ ۶۹دوستان جان مرا جانب جانان آرید
شمارهٔ ۷۰عاشقان جان و دل خویش بدلدار دهید
شمارهٔ ۷۱بی نشان گردم اگر از تو نشانی نرسد
شمارهٔ ۷۲اهل دل با درد عشق او ز درمان فارغند
شمارهٔ ۷۳از من خبر به جانب جانان که می‌برد
شمارهٔ ۷۵مرا ز مدرسه عشقت بخانقاه کشید
شمارهٔ ۷۶گر ترا عشوه چنان شیوه چنین خواهد بود
شمارهٔ ۸۰عشاق وفاپیشه اگر محرم مائید
شمارهٔ ۸۱بهار و عید می‌آید که عالم را بیاراید
شمارهٔ ۸۲دوست چون خواهد که عاشق هر نفس زاری کند
شمارهٔ ۸۳عجب که درد مرا هیچکس دوا سازد
شمارهٔ ۸۷کسی که شیفته روی آن صنم باشد
شمارهٔ ۸۸علاج عاشق مسکین حبیب می‌داند
شمارهٔ ۸۹یک لحظه مرا بی رخت آرام نباشد
شمارهٔ ۹۰سلطان نگر که پرسش درویش می‌کند
شمارهٔ ۹۴اگر طریقه تو جمله ناز خواهد بود
شمارهٔ ۹۵خرم دل آن کس که تمنای تو دارد
شمارهٔ ۹۶چون شب و روز مرا از تو عنایت باشد
شمارهٔ ۹۷دوش از جمال دوست شبم روز گشته بود
شمارهٔ ۹۹دل همیشه تکیه بر فضل الهی می‌کند
شمارهٔ ۱۰۰رندان که مقیمان خرابات الستند
شمارهٔ ۱۰۱هر که را سلطان ما بیچارگی روزی کند
شمارهٔ ۱۰۲عاشقان چون با خیال یار خود پرداختند
شمارهٔ ۱۰۳سحرگه باد نوروزی چو از گلزار می‌آید
شمارهٔ ۱۰۴بر آستان خرابات عشق مستانند
شمارهٔ ۱۰۵صباح عید ز بهر صبوح برخیزند
شمارهٔ ۱۰۶ز شست عشق چو تیر بلا روان کردند
شمارهٔ ۱۰۷عید است و حریفان ز می عشق خرابند
شمارهٔ ۱۰۸دلا بنال که یاران نازنین رفتند
شمارهٔ ۱۰۹امیر قافله کوس رحیل زد ای یار
شمارهٔ ۱۱۰زهی بوعده وصل تو جان ما مسرور
شمارهٔ ۱۱۱ترا ز حال من زار مبتلا چه خبر
شمارهٔ ۱۱۴سینه خلوتخانه یار است خالی کن ز غیر
شمارهٔ ۱۱۵اگر طریقه آن دلرباست عشوه و ناز
شمارهٔ ۱۱۷بگذار تا بمیرم بر خاک آستانش
شمارهٔ ۱۱۸به چشم او نظر می‌کن دلا در ماه رخسارش
شمارهٔ ۱۱۹خوشا جانی که بستاند بدست خویش جانانش
شمارهٔ ۱۲۰این منم ره یافته در مجلس سلطان خویش
شمارهٔ ۱۲۱اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش
شمارهٔ ۱۲۲دلی که عشق حقیقی کند سرافرازش
شمارهٔ ۱۲۵در کشتنم ار بود رضایش
شمارهٔ ۱۲۶سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش
شمارهٔ ۱۲۸دوست در خانه و ما را خبری نیست دریغ
شمارهٔ ۱۲۹عید است و موسم گل و هنگام طرف باغ
شمارهٔ ۱۳۰ای ناوک بلای ترا سینه ها هدف
شمارهٔ ۱۳۱تافت بر جان و دلم انوار عشق
شمارهٔ ۱۳۳عزیزان وفاپیشه مبارکباد این منزل
شمارهٔ ۱۳۴ای غمزه ات کشیده خدنگی بکین دل
شمارهٔ ۱۳۵ز حد گذشت فراق تو ای فرشته خصال
شمارهٔ ۱۳۶ای که با سوز غم عشق تو می سازد دل
شمارهٔ ۱۳۷چون تیره گشت روزم بی آن چراغ محفل
شمارهٔ ۱۳۸گر من سر از نشیمن دنیا برآورم
شمارهٔ ۱۳۹تا من خیال عارض تو نقش بسته‌ام
شمارهٔ ۱۴۰ما که در بادیه عشق تو سرگردانیم
شمارهٔ ۱۴۱من آن آشفته مستم که آنساعت که برخیزم
شمارهٔ ۱۴۲دل بیچاره‌ام گم شد به کوی یار می‌جویم
شمارهٔ ۱۴۳منم که با تو زمانی وصال می‌بینم
شمارهٔ ۱۴۴بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیم
شمارهٔ ۱۴۵قفل در ما بستی و پندار تو دیدیم
شمارهٔ ۱۴۶ای گشته مست عشقت روز الست جانم
شمارهٔ ۱۴۷رضا دادم بعشق او اگر غارت کند جانم
شمارهٔ ۱۴۸وقت آنست که ما جانب میخانه شویم
شمارهٔ ۱۴۹من آشفته و شیدا چو تمنای تو دارم
شمارهٔ ۱۵۱چو قدر دلبر و آداب عشق ما دانیم
شمارهٔ ۱۵۲من کیستم که طالب دیدار او شوم
شمارهٔ ۱۵۳روزی که من بداغ غمت از جهان روم
شمارهٔ ۱۵۴ای شهریار حسن ترا تا شناختیم
شمارهٔ ۱۵۵تو پادشاه و من از بندگان درگاهم
شمارهٔ ۱۵۶در راه شهرستان جان از عشق شه رهبر کنم
شمارهٔ ۱۵۷ساقی بزم خاص شه آمد که خماری کنم
شمارهٔ ۱۵۸گرد زمین و آسمان من سال‌ها گردیده‌ام
شمارهٔ ۱۵۹ز روی لطف اگر ای مه شبی آیی به مهمانم
شمارهٔ ۱۶۰ما سر بر آستان در یار می‌نهیم
شمارهٔ ۱۶۱ای از فروغ روی تو روشن سرای چشم
شمارهٔ ۱۶۴گرچه از دست غمت حال پریشان دارم
شمارهٔ ۱۶۵در نامه حدیث دل درویش نویسم
شمارهٔ ۱۶۶تا به سودای تو از راه دراز آمده‌ایم
شمارهٔ ۱۶۷ما ای صنم هوای تو از سر گرفته‌ایم
شمارهٔ ۱۶۸من که بر جان و دل از درد تو داغی دارم
شمارهٔ ۱۶۹شکیبم از رخ جانان نمی شود چکنم
شمارهٔ ۱۷۰ما بار تن ز کوی وصال تو می بریم
شمارهٔ ۱۷۱نبودم یکنفس طاقت که چشم از یار بربندم
شمارهٔ ۱۷۳ما جگرسوختگان با غم دلدار خوشیم
شمارهٔ ۱۷۴گر برود هزار جان با غم عشق او خوشم
شمارهٔ ۱۷۵سرگشته در این بادیه تا چند بپوئیم
شمارهٔ ۱۷۶بیا بیا که من اندر جهان ترا دارم
شمارهٔ ۱۷۷شبی اگر بکشد درد آرزوی توام
شمارهٔ ۱۷۸با درد غم عشق تو درمان نشناسم
شمارهٔ ۱۷۹تا خاک صفت معتکف آن سر کویم
شمارهٔ ۱۸۰در ره عشق تو با درد و الم ساخته ایم
شمارهٔ ۱۸۱گذشت عمر و خلاص از محن نمییابم
شمارهٔ ۱۸۲دو چشم کز هوس روی دوست تر داریم
شمارهٔ ۱۸۳چمن شکفته و گلها ببار می بینم
شمارهٔ ۱۸۴مراد خاطر خود در جهان نمی یابم
شمارهٔ ۱۸۵الا ای طایر سدره نشیمن
شمارهٔ ۱۸۶ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کران
شمارهٔ ۱۸۸ای سر کویت بلای روضه رضوان من
شمارهٔ ۱۹۲بازم به نازی شاد کن ای نازنین دلدار من
شمارهٔ ۱۹۳اگر چه شد دل ریشم ز دست هجر تو خون
شمارهٔ ۱۹۴دور از رخ تو زیستن ای جان نمیتوان
شمارهٔ ۱۹۵ای رخت آرام جان عاشقان
شمارهٔ ۱۹۷بدین کرشمه بهر جانبی نگاه مکن
شمارهٔ ۱۹۸باختیار نگشتم ز کوی دوست برون
شمارهٔ ۱۹۹ای غم سودای تو خلوت نشین جان من
شمارهٔ ۲۰۰یارب مه تابان من یا نور ربانی است این
شمارهٔ ۲۰۱روزی اگر گذار تو افتد بخاک من
شمارهٔ ۲۰۲ای در همه عالم پنهان تو و پیدا تو
شمارهٔ ۲۰۳جان خود قربان به تیغ جان‌ستانش می‌کنم
شمارهٔ ۲۰۴باز آتشی در جان من زد عشق شورانگیز تو
شمارهٔ ۲۰۵بیا در بزم عشق ای دل حریف درد جانان شو
شمارهٔ ۲۰۶بر جگر آبم نماند از آتش سودای او
شمارهٔ ۲۰۷پای خیال سست شد در طلب وصال تو
شمارهٔ ۲۰۸ای دل و جان عاشقان شیفته لقای تو
شمارهٔ ۲۰۹ای که در ظاهر مظاهر آشکارا کرده ای
شمارهٔ ۲۱۰گفته ای الیوم اکملت لکم دین الهدی
شمارهٔ ۲۱۱ای وجودت مظهر اسمای حسنی آمده
شمارهٔ ۲۱۲ای ز ما و من شده فانی بهنگام شهود
شمارهٔ ۲۱۳دست بختم کوته است از دامن وصلت که هست
شمارهٔ ۲۱۴دیده متاع قلب مرا صد هزار عیب
شمارهٔ ۲۱۶ای گنج سودای ترا کنج دلم ویرانه
شمارهٔ ۲۱۷دوش خوردم از شراب عشق او پیمانه‌ای
شمارهٔ ۲۱۸ای آنکه در دیار دلم خانه کرده ای
شمارهٔ ۲۱۹ای همچو جان سوی بدن ناگه بر ما آمده
شمارهٔ ۲۲۰گر ماه من بتابد از بام تا بخانه
شمارهٔ ۲۲۱باز این چه فتنه است که آغاز کرده ای
شمارهٔ ۲۲۴ای ز دردت عاشقان خسته درمان یافته
شمارهٔ ۲۲۵دلا از جان روان بگذر اگر جویای جانانی
شمارهٔ ۲۲۶دلا تا کی ز نادانی همه نقش جهان بینی
شمارهٔ ۲۲۷گر تو روی دل خود آینه سیما بینی
شمارهٔ ۲۲۸ای دل چه پای بسته بند علایقی
شمارهٔ ۲۲۹از دست شر نفس از آن روی ایمنی
شمارهٔ ۲۳۰ای که در اقلیم دل‌ها حاکم و سلطان توئی
شمارهٔ ۲۳۱گر عشق ازل بدرقه راه نبودی
شمارهٔ ۲۳۲فرخنده زمانی که تو دیدار نمائی
شمارهٔ ۲۳۳اگر تو عاشق حسنی چرا وابسته جانی
شمارهٔ ۲۳۴بشارت باد ای عاشق که یار آمد بمهمانی
شمارهٔ ۲۳۵بار دیگر فتنه ای در انس و جان انداختی
شمارهٔ ۲۳۶ای عشق منم از تو سرگشته و سودایی
شمارهٔ ۲۳۷چه حذر کنم ز مردن که توام بقای جانی
شمارهٔ ۲۳۸رخ خویش اگر نمائی دل عالمی ربائی
شمارهٔ ۲۳۹بیا ایکه جانرا مداوا توئی
شمارهٔ ۲۴۰دوش مرا رخ نمود دلبر روحانئی
شمارهٔ ۲۴۱روانی نقد جان درباز اگر سودای ما داری
شمارهٔ ۲۴۳ای کاشکی غم تو نصیب دلم شدی
شمارهٔ ۲۴۴هر جا که هست چون تو گلی سرو قامتی
شمارهٔ ۲۴۵ایکاش در هوای تو من خاک گشتمی
شمارهٔ ۲۴۶اگر شبی ز جمالت نقاب بگشائی
شمارهٔ ۲۴۷تو که شاه ملک حسنی و سریر و جاه داری
شمارهٔ ۲۴۸شبی از روی دلداری اگر دیدار بنمایی
شمارهٔ ۲۴۹نظر بحال دل خسته ام نمی فکنی
شمارهٔ ۲۵۰من آن کسم که ندارم به جز گنه کاری
شمارهٔ ۲۵۱ای سروناز رونق بستان ما توئی
شمارهٔ ۲۵۳بیا بیا و مترسان مرا ز جانبازی
شمارهٔ ۲۵۴روزم چو شب تیره شد از درد جدائی
شمارهٔ ۲۵۵مرا تا کی ز هجرانت بسوزد جان به تنهایی
شمارهٔ ۲۵۶گفتم دلا ببین که جفای که میکشی
شمارهٔ ۲۵۹ای در اقلیم معانی زده کوس شاهی
شمارهٔ ۲۶۰آه که از ره کرم یار نکرد یارئی
شمارهٔ ۲۶۱تا ز حسن خویش عکسی در جهان انداختی
شمارهٔ ۲۶۲دلا چون در خم چوگان عشق دوست چون گوئی
شمارهٔ ۲۶۳ای دوست سعی کن که بدست آوری دلی
شمارهٔ ۲۶۴اگر بگوشه چشمی بسوی ما نگری
شمارهٔ ۲۶۵جان و جهان فدایت ای آنکه به ز جانی
شمارهٔ ۲۶۶راه اگر سوی خرابات مغان دریابی
شمارهٔ ۲۶۷خجسته عید من آندم که چهره بگشائی
شمارهٔ ۲۶۸خرم از درد توام زانرو که درمانم توئی
شمارهٔ ۲۶۹هر دم ز پس پرده دل و دین بربائی
شمارهٔ ۲۷۰ای سرو ناز رونق بستان عالمی
شمارهٔ ۲۷۱گلی نازک ز گلزار معانی
شمارهٔ ۲۷۲ای دل چه شد که خشک و تر غم بسوختی