حسین خوارزمی

عارف، شارح و شاعر سده‌های هشتم و نهم قمری، اصالتاً از ماوراءالنهر که به سبب اقامت طولانی در خوارزم به خوارزمی شهرت یافت. از شاگردان ابوالوفای خوارزمی در طریقهٔ کبرویه بود و به راهنمایی او به مثنوی مولوی روی آورد؛ «جواهرالاسرار» در شرح مثنوی از اوست. در روزگار شاهرخ برخی فقیهان به سبب بیتی از شعرش او را تکفیر کردند و در ۸۴۰ قمری در خوارزم کشته شد. سال تولدش معلوم نیست. چون در شعر «حسین» تخلص می‌کرد، دیوانش به خطا به نام حسین بن منصور حلاج نیز منتشر شده است.