محتشم — شعر آئینی و عرفانی؛ ساده و خوانا · mohtashamkashani.com
- شمارهٔ ۱ای پاکی تو منزّه از هر پاکیباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲در وصفِ تو، عقل، طبعِ دیوانه گرفتباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳ای هشت بهشت، یک نثارِ درِ توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴وصفت نه به اندازهٔ عقلِ کَهُن استباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵جان، محو شد و به هیچ رویت نشناختباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶دل زنده شود کز تو حیاتی طلبدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷عقلی که جهان کمینه سرمایهٔ اوستباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸وصف تو که سرگشتهٔ او هر فلکی استباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹بر وصف تو دستِ عقل دانا نرسدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰ای از تو فلک بی خور و بی خواب شدهباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۱خورشید، که او زیر و زبر می‌گرددباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۲عالم که فنای محض، سرمایهٔ اوستباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۳هر دل که ز لطف تو نشان یابد بازباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۴هر نقطه که در دایرهٔ قسمت توستباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۵هم گوهر بحر لطف بی‌پایانیباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۶نه عقل به کُنْهِ لایزال تو رسدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۷نه عقل، بدان حضرت جاوید رسدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۸آنجا که تویی هیچ مبارز نرسدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۹نه لایق کوی توست سیری که بودباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۰گر با تو به هم‌دگر نباشد چه بودباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۱ای غیر تو در همه جهان موئی نهباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۲کس نیست که در دو کون مادون تو نیستباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۳ای پیش تو صد هزار جان یک سرِ مویباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۴در وصف تو عقل و دانش ما نرسدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۵در معرفت تو دم زدن نقصان استباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۶گردون ز تو، بی سر و بنی بیش نبودباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۷یک لحظه که در گفت و شنید آئی توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۸بی تو به وجود آرمیدن نتوانباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۲۹از بس که در انتظار تو گردون گشتباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۰در مُلکتِ تو نیست دویی، ای همه توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۱یا رب! همه اسرار، تو می‌دانی توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۲ذاتت ز ازل تا به ابد قائم بسباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۳کو عقل که در ره تو پوید آخرباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۴ای عین بقا! در چه بقائی که نه‌ای؟باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۵در ذات تو سال‌ها سخن رانده‌ایمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۶در راه تو معرفت خطا دانستیمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۷کو چشم که ذرّه‌ای جمالت بیند؟باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۸اسرار تو در حروف نتواند بودباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۳۹ای آن که ز کفر، دین، تو بیرون آریباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۰عالم که پر از حکمتِ تو می‌بینمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۱ای رحمت و جودِ بینهایت از توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۲ای شمّهٔ لطف تو بهشت افروزیباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۳هم بر کف و دود، مُلْک بتوانی راندباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۴ای آن که کمال خرده دانان دانیباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۵ای آن که به حکم، ملک می‌رانی توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۶جان حمد تو از میانِ جان می‌گویدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۷گر دست دهد غم تو یک دم، آن بهْباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۸هم در بر خود خواندگان داری توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۴۹ای گم شده دیوانه و عاقل، در توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۰هم عقل ز کُنْه تو نشان می‌جویدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۱چون نیست کسی در دو جهان دمسازتباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۲چون حاضر غایبی فغان بر چه نهمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۳ای خلق دو کون ذکر گویندهٔ توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۴ای آن که چنانکه مصلحت می‌دانیباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۵چون ذُلِّ من از من است و چون عزّ از توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۶گه تحفه به نالهٔ سحرگاه دهیباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۷در ملک دو کون پادشاهی می‌کنباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۸ای در دلِ من نشسته جانی یا نهباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۵۹ملکِ غم تو هر دو جهان بیش ارزدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۰جانا دایم میان جان بودی توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۱هر قطره به کُنْهِ دُرِّ دریا نرسدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۲سی سال به صد هزار تک بدویدیمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۳کردم تک و پویِ بی عدد بسیاریباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۴ای خورده غم تو یک به یک چندینیباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۵جان‌ها چو ز شوق تو بسوزند همهباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۶جان از طلب روی تو آبی گرددباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۷دل خون کن اگر سَرِ بلای تو نداشتباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۸کاری که ورای کفر و دین می‌دانمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۶۹هرجان که طریق پردهٔ راز نیافتباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۰از سرِّ تو هر که با نشان خواهد بودباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۱گم گشتن خود، از تو نشان بس بودمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۲بی یادِ تو دل چو سایه در خورشید استباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۳چون مونسِ من ز عالم اندوه تو بودباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۴ای عقل شده در صفت ذات تو پستباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۵چون عفو تو می‌توان مسلم کردنباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۶گر فضلِ تو عقل را یقین می‌نشودباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۷یک ذره هدایتِ تو می‌باید و بسباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۸چون دردِ تو چاره‌ساز آمد جان راباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۷۹جانا، که به جای تو تواند بودن؟باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۰من بی تو دمی قرار نتوانم کردباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۱چون بیخبرم که چیست تقدیر مراباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۲نه در صفِ صادقان قراری دارمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۳یا رب ما را راندهٔ درگاه مکنباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۴رویی که به روز پنج ره می‌شوئیمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۵زان روز که از عدم پدید آمده‌ایمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۶یارب چو به صد زاری زار آمده‌ایمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۷ای دایرهٔ حکم تو سرگردانیباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۸ای آن که همه گشایشِ بندِ منیباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۸۹سیر این دل خسته کی شود از تو مراباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۰ای جانِ منِ سوخته‌دل زندهٔ توباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۱یا رب تو مرا مدد کن از یاریِ خویشباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۲از هیبت تو این دل غمخواره بسوختباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۳ای یادِ تو مرهم دل خستهٔ منباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۴یا رب غم تو چگونه تقدیر کنمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۵هم حلّهٔ فضل در برم می‌داریباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۶ای بندگی تو پادشاهی کردنباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۷یا رب جان را بیم گنه‌کاران هستباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۸گر من به هزار اهرمن مانم بازباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۹۹ای در هر دم دو صد جهان پر چارهباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۰جان در دو جهان کسی بجای تو نداشتباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۱هم درد توام مایهٔ درمان بودستباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۲یا رب! برهان ز نفس دشمن‌صفتمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۳تا چند تنم پردهٔ بیچارگیمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۴چون جملهٔ راه، کاروان من و توستباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۵کو دل که بلای روزگارِ تو کشدباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۶یا رب به حجاب زین جهانم نبریباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۷می‌آیم و با دلی سیه می‌آیمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۸یا رب چو مرا ز نفسِ خود سود نبودباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۰۹ای هفت زمین و آسمان‌ها ز تو پُرباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۱۰گر من ز گنه توبه کنم بسیاریباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱۱۱نه در بتری نه در بهی می‌میرمباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه
- شمارهٔ ۱صاحب نظری که هیچ افکنده نبودباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۲صدری که ز هرچه بود برتر او بودباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۳صدری که ز هر دو کون، در بیشی بودباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۴زان پیش که نُه خیمهٔ افلاک زدندباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۵هم رحمت عالمی ز ما ارسلناکباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۶آن حسن که در پردهٔ غیبست نهانباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۷فرماندهِ ملکِ انبیا کیست توییباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۸بر درگه حق کراست این عز که تراستباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۹ای رحمت عالمین، رحمت از تستباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۱۰در امت تو اگر مطیعی نبود،باب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۱۱چون هست شفیع چون تو صاحب کرمیباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۱۲تا هست ز انگشت تو مه را راهیباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم
- شمارهٔ ۱۳هم چار گهر، چاکر دربان تواندباب دوم: در نعت سیدالمرسلین صلّی اللّه علیه و سلّم