اسیری لاهیجی

عارف و شاعر گیلانی و از مشایخ سلسلهٔ نوربخشیه، شاگرد و جانشین سید محمد نوربخش. در شعر «اسیری» و «فدایی» تخلص می‌کرد. در شیراز خانقاه نوریه را بنا کرد و «مفاتیح‌الاعجاز» در شرح گلشن راز شبستری از اوست. دیوانش و مثنوی «اسرار الشهود» سراسر در وحدت وجود و عشق الهی است. سال تولدش معلوم نیست و در ۹۱۲ قمری در شیراز درگذشت.